Haunt - Burst Into Flame (2018)

Leuke retro metal 80 s style maar dan zonder de high pitch voices. Met retro bedoel ik dan de us versie van nwobhm.
Krijgen we over 10 jaar retro nu- metal?

Een bandje met het metalheart op de juiste plaats. De gitaarpartijen zijn soms best goed, maar alles wordt net een tandje te langzaam gespeeld, waardoor het weinig energie heeft. De zanger is niet best en de songs zijn meestal aan de saaie kant. Dit werd me getipt als een van de betere metalplaten van het jaar, maar dan is er echt wel een serieus gebrek aan beter.

De nieuwe plaat gaat er regelmatig hard vandoor...

En weer zie ik het nieuwe album als tip voorbij komen. Terwijl ik de gemiddeldes op internet check, schiet ik al in de lach en weet ik eigenlijk wel genoeg. Toch blijft Haunt binnen een select clubje op handen gedragen worden. Om te controleren of ik dan echt iets gemist heb, deze plaat maar weer eens opgezet. Mijn mening is in vier jaar tijd nauwelijks veranderd. Ik hoor de goede bedoelingen wel weer, maar er klopt zoveel niet. De zang is echt vrij doorsnee en daarmee vrij saai. Het geluid is heel mat, waardoor alle smeuïgheid al de nek omgedraaid is voordat het uit je speakers schalt. Haunt heeft hier werkelijk niets te bieden. Nul originaliteit is geen probleem als je wel kwaliteit hebt te bieden. Ieder nummer klinkt hetzelfde. Ik ken Shadow Kingdom dan ook goed genoeg om te weten dat ook dit waarschijnlijk niks zal worden.