Patrick Sweany - Ancient Noise (2018)

Een album uit de categorie waarin de V.S. een oneindig aantal artiesten heeft en dus het risico groot is dat het album er een is uit de serie 13 in een dozijn. Nu heeft Sweany al een stapeltje platen uit, die ik allemaal niet ken. Dat maakt mij totaal onbevooroordeeld. Met die frisse oren hoor ik Ancient Noise geweldig van start gaan, met zang waarin Patrick Sweany klinkt alsof de duivel hem op de hielen zit. Wilson Pickett is er niets bij.

Eigenlijk weet ik bij het intro van 'Old Time Ways' al dat dit album goed moet gaan zitten. Die twee gitaren, die strot, wat moet zo iemand doen om slecht te scoren? Heel erg slechte nummers opnemen en daar is hier helemaal geen sprake van. Juist de variatie die het album biedt, met ballads en soul, maken dat ik niet na een paar nummers al gevloerd op de grond lig wegens een overdaad aan energieuitbarstingen.

Ja, het klinkt zeker allemaal bekend. Weinig, misschien wel niets is niet eerder gedaan op Ancient Noise, zeer waarschijnlijk ook beter, maar de liefhebbers van goede blues en country rock vinden hier beslist iets van hun gading. Ik in ieder geval wel, al blijft in dit genre 'Full Tilt Boogie' van James Scott Bullard mijn favoriet van 2018 tot op heden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Ancient Noise. Patrick Sweany - wonomagazine.blogspot.com

Een plaat met veel afwisseling en tempowisselingen. Een aangename verassing! Een nummer als Victory Laps laat exact horen wat ik hiermee bedoel. Bouwt echt op naar een explosie van muziekgeweld. En daar tegenover dan het zoete, trage, maar oh zo mooie 'Country Loving'.
Plaatje is trouwens opgenomen in de studios van Sam Phillips, leuk detail.

Wat een afsluiter heeft dit album zeg, wat aanvankelijk een voortkabbelend country/soul nummer lijkt eindigt in een explosie van soulgeweld á la Wilson Pickett. De rest van het album is overigens ook niet verkeerd...

Afkomstig uit Massillon, Ohio timmert deze man al enige tijd aan de weg. Je zou zweren dat zijn wieg in het diepe zuiden van de VS heeft gestaan. Rauwe Mississippi delta blues geïnjecteerd met dikke klodders soul. Sweany serveert ons trage stampers die een loom ritme uitstralen in plaats van snelle dampende rockers waar de duivel je achter de hielen zit. Meer zuidelijke gospel dan vuige rock, eerder zalvend dan hedonistisch en dat is geen straf. Sweany weet op een fraaie manier invloeden uit verschillende genres tot een geheel te smeden, of het nu folk betreft, een snufje americana, een dikke scheut soul, een bedje van blues, kortom; Sweany weet als geen ander dergelijke elementen tot een fraai gerecht te maken. Dat Patrick is gezegend met een stem die gemaakt is voor dergelijke muziek is meegenomen. Een topper is het echter in mijn ogen niet, daarvoor begeeft hij zich net teveel in wateren waar al zoveel artiesten zich in begeven. Vernieuwend is het allemaal niet, wel degelijk en rijkelijk puttend uit het muzikale verleden van de VS. Ancient Noise smaakt lekker - net als de voorgangers trouwens - maar het is wachten op het ontbrekende ingrediënt waarmee Sweany zich onderscheidt van andere broeders uit hetzelfde genre.