Calvin Keys - Shawn-Neeq (1971)

Jazz met een heerlijk funky saus. Hier en daar wat psychedelica om het af te maken. Ik ben er niet altijd even fan van, maar hier kan ik er toch wel van genieten.

Op het Black Jazz label zijn sowieso veel juweeltjes te vinden. Ik focus me toch net wat te veel op Blue Note. Moet ik misschien eens wat vaker van afwijken.

Ach iedereen moet lekker zijn eigen pad volgen maar er is inderdaad zoveel meer dan alleen Blue Note. Laat je er vooral niet door overweldigen

Deze plaat van Keys is inderdaad uitstekend!

With: Owen Marshall (flute, bass clarinet), Larry Nash (electric piano) Calvin Keys (guitar), Lawrence Evans (bass), Bob Braye (drums)

Interessant wereldje opzich dat Black Jazz label. Inmiddels ken ik wel wat van de namen maar het lijkt wel een parallel jazz-universum want erg bekend zijn de artiesten niet en er zijn nauwelijks links te leggen met de grote namen uit de jazz. Het is allemaal spiritual jazz, soul jazz, free funk ach u kent het wel... Het zou dus helemaal in mijn straatje moeten passen maar eerlijk gezegd kan ik mijn weg bij Black Jazz niet helemaal vinden. Deze plaat van Calvin Keys is daarop een uitzondering.

Ook Calvin Keys is lange tijd een onbekende voor me geweest. Gek is dat niet gezien zijn geringe aantal opnames. Maar meneer Keys heeft met genoeg bekende namen gespeeld: Jimmy Smith, Jimmy McGriff, Jack McDuff, Bobby Hutcherson enz. enz. Daarnaast was hij gitarist in de band van niemand minder dan Ray Charles en schijnt hij een groot inspirator geweest te zijn van niemand minder dan Pat Metheny! Metheny heeft als kleine Pat zijnde Keys meerdere keren live mogen aanschouwen. Ik kan best begrijpen dat dit een inspirerende gebeurtenis geweest moet zijn. Want spelen kan Keys wel!

Deze plaat is een heerlijk aangename mengelmoes van heel wat soorten stijlen. De opener is lekker rauw met hier en daar een freejazz randje. Opvallend door de hele plaat heen is het uiterst virtuoze spel van Calvin Keys zelf. Ook de andere mij totaal onbekende muzikanten staan echt hun mannetje wel. Op de B kant van de plaat valt de track Gee Gee op door zijn uitermate relaxte bossa stijl met heerlijke grooves uit de elektrische piano van Larry Nash. Het geeft de plaat de toegankelijke vibe die eigenlijk door de hele plaat heen wel te horen is.

Real Gone Music heeft er goed aan gedaan het label weer uit de vergetelheid te trekken. De reissue is zeer de moeite waard. Het klinkt wel als een digitale transfer maar wel een goede in ieder geval. Knappe hoes ook!

Een heerlijke vibe heeft dit plaatje, zeg! De ritmesectie legt lekkere grooves als basis voor Owen Marshall en vooral Calvin Keys zelf. Zeker het basspel versterkt de impact van Keys' haast acrobatische frivoliteiten op gitaar. De composities zitten goed in elkaar, veel funk-invloeden en nog wel wat zoals Soledad zegt. Ja, hier ga ik best goed op.

4 sterren

Is dit niks voor jou west?!

Die ga ik luisteren, thanks!