Henry Franklin - The Skipper (1972)

"One of the Key Albums in the Legendary Black Jazz Catalog!" vertelde een sticker op de cd me. Dat is wat mij betreft helaas meer marketing dan werkelijkheid. Legendarische albums krijgen sowieso op deze site in de regel wel meer dan één stem, maar daarnaast hoor ik aan deze plaat echt helemaal niets opzienbarends.

Zelfs de aanduiding 'funk' is schromelijk overschat. Het lijkt vaak meer loungemuziek en het album ontbeert spanningsbogen: het kabbelt allemaal niet onaangenaam voort, maar het is mij in ieder geval volkomen duidelijk waarom vrijwel niemand dit album kent...

Eens hoor. Ik vind het allemaal ook niet zo bijzonder. Deze krijgt overigens wel een nieuwe reissue de komende maand zag ik. Voor de liefhebber!

Dat "Lounge" karakter vind ik dus wel prettig. en ik vind het ook fijn dat de funk niet al te prominent is en als ik heftige ego trippende sax oid wil horen dan kan ik mij ergens anders vervoegen. Het album weet een fijne balans te vinden in "a silent way"

Opmerkingen als legendarisch en key record of verloren meesterwerk dienen om aandacht te trekken, maar werken bij mij vaak averechts. Teleurstelling ligt op de loer... Ik kwam niet via 'de reclame' bij dit album terecht en neem het deze keer voor wat het is.

Bevalt best zo in de ochtend.

Lekkere, veelzijdige azzrockplaat, met elementen uit de jazzrock, jazzfunk en ook postbop/hardbop. Bassist Franklin (bijnaam The Skipper) heeft hier een goede en strak spelende band om zich heen verzameld: Mike Carvin (drums), Bill Henderson (elec. piano), Charles Owens (tenor en sopraan sax), Oscar Brasheer (trompet, flügelhorn), Tip Jones/Fred Tipo (percussie) en Kenny Climax (gitaar). Alle artiesten hebben een pseudoniem dus die laatste drie heten vast anders.

De muziek hier doet mij ook wat denken aan Nucleus en Soft Machine en pre-Bitches Brew Miles Davis en alles met die aangename, warme 70's sound (producer Gene Russell).