Peter Parcek - Everybody Wants to Go to Heaven (2017)

Peter Parcek komt uit Boston, maar heeft de blues tijdens zijn verblijf aan Engeland ontdekt. In de jaren 60 bezocht hij regelmatig concerten van Clapton en Fleetwood Mac. Vooral Peter Green maakte indruk op Parcek. Niet toevallig opent hij dit album met een song van Peter Green. Bij terugkomst in de VS leerde hij ook de muziek van de Amerikaanse helden kennen. Vooral de stijl van Skip James beviel hem zeer goed. Bij een bezoek aan een concert van Buddy Guy leidde een bekende van Guy Parcek eens naar de kleedkamer waar Parcek een gitaar zag staan en begon te spelen. Toen hij opkeek zag hij tot zijn verbazing dat iedereen ademloos toekeek. Buddy Guy stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken en zei tegen Parcek dat hij "net zo beroerd speelde als Clapton." We weten natuurlijk allemaal wat Guy echt bedoelde.

Ondertussen heeft hij er al een leven op zitten en op Everybody wants to go to heaven zien we wat al die levenservaring waard is. Parcek heeft voor dit album een stel muzikanten uitgekozen die perfect bij hem passen. De plaat werd geproduceerd door Marco Giovino die tevens een prachtige drumsound heeft neergezet. Ook de bassisten laten van zich horen. Er doen maar liefst 4 bassisten mee en dus is het lastig te bepalen wie wat speelt, maar duidelijk is dat het hele kwartet perfect matcht met Giovino. Wat zetten die met elkaar een geweldige groove neer, die het hele album ook niet weer ophoudt. Dan is daar ook de onvermijdelijke Luther Dickinson die enkele felle duels met Parcek uitvecht. Aan de sound te horen heeft Dickinson volgens mij ook in productionele zin zijn zegje gedaan, maar dat zeker niet doorgedreven. Ook de songkeuze is perfect op elkaar afgestemd. De opener is zoals gezegd een nummer van Peter Green. Daarna volgt een prachtige uitvoering van See that my grave is kept clean van mijn eerste grote bluesheld Blind Lemon Jefferson. Zelf heeft Parcek ook een aantal nummers geschreven, waarvan Ashes to Ashes de meeste indruk op mij maakt. In de blues zijn instrumentale songs best wel vaak een beetje filler. Bij Parcek is niets echter minder waar. Pat Hare, Shiver en Mississippi Suitcase zijn echte briljante nummers. Mississippi Suitcase is enorm schatplichtig aan de boogie van John Lee Hooker. Het titelnummer is een nummer van Don Nix. Het slotnummer is een uivoering van een nummer van Jennie Mae Clayton, die ik verder niet ken, maar het nummer is in ieder geval prachtig gespeeld. Zo kunnen we rustig spreken van een van de beste bluesplaten van de laatste jaren.