Dobet Gnahoré - Miziki (2018)

Pas één keer gedraaid, dus ik durf nog geen oordeel te geven. Op vorige cd's waren vooral de ingetogen momenten het hoogtepunt. Op deze cd hoor ik dat soort songs niet, het is allemaal erg uitbundig, ik zou haast zeggen: een echt rock-album. Wel een perfecte sound, mooi geproduceerd.

Wat meer electronisch geheel, dat zeker.
Maar O zo verrassend en wat een stem.
Prachtplaat, kan zich nu meten met de andere grote ster Oumou Sangare.
Afrika Here we Come. ( limited editie met lp + cd)

De titelsong is mijn favoriet op dit moment. En die stem: ja dat zit wel goed. Soms wat erg veel vibrato, daar hou ik niet zo van. Maar ze zingt met gemak de hele Voice Of Holland-selectie eruit.

Ik vind Miziki toch niet zo goed als de vorige cd's. Wat ik zo gaaf vond aan Djekpa La You en Na Drê waren de uitersten die Dobet Gnahoré opzocht. Maffe koortjes, vreemde stembuigingen, prachtige zang, soms heel ingetogen, ontroerende songs, dan weer uitbarstingen van totale muzikale gekte. Miziki heeft maar weinig van dat soort momenten. Pas vanaf het titelnummer begint de cd voor mij interessant te worden, maar ja dan zijn we al een half uur onderweg. Ik weet niet zeker waarom deze cd me zo weinig doet. Misschien het feit dat er echt op een groter publiek gemikt wordt: veel Franstalige songs en weinig gedurfde experimenten.