Arthur Buck - Arthur Buck (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Folk?

Zeker de moeite waard om een keer te luisteren. Joseph Arthur is een bekende in de folk wereld. Heeft al aardig wat albums op z'n naam staan. The Graduation Ceremony en The Ballad of Boogie Christ vind ik zeker de moeite waard om is te beluisteren.

Dit is een samenwerking met een (ex) REM lid. Ik ben benieuwd

Nu ik een paar keer naar het album heb geluisterd, blijf ik er mijn draai uiteindelijk niet op vinden. Dat heb ik eigenlijk met alle albums van Joseph Arthur die ik ken. Hij blijft een semi-obscure singer-songwriter uit het midden segment dat de V.S. in de aanbieding heeft. De samenwerking met Peter Buck verandert daar weinig aan. Uit alles blijkt dat Arthur leidend is in het geheel en een lead gitarist "heeft aangetrokken". Eentje die heel fijn speelt, dat is zeker en de plaat geregeld over de streep trekt.

Dit alles wil niet zeggen dat Arthur Buck een slechte plaat is. Misschien zelfs verre van. De makke in mijn oren is dat ik niet een nummer ontdek dat er echt uitknalt en de plaat over de grens trekt. Aan de onderkant zit een dergelijk nummer overigens ook niet.

Wat af en toe irriteert, is de post-grunge wijze van zingen van Joseph Arthur in een aantal nummers. Ik moet de hele tijd aan, ik moest het even opzoeken, Staind denken, die van "I'm on the outside". Dat past hier gewoon niet.

Al met al een plaat die het perfecte midden lijkt aan te houden. 2.5 * dus.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Arthur Buck. Arthur Buck - wonomagazine.blogspot.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arthur Buck - Arthur Buck - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Buck kennen we natuurlijk vooral als gitarist van het roemruchte R.E.M., maar de Amerikaanse muzikant maakte ook een aantal behoorlijk obscure maar zeker interessante soloplaten.

Bovendien werkte Peter Buck de afgelopen decennia samen met minstens een dozijn grote muzikanten, onder wie Steve Wynn (The Baseball Project), Warren Zevon (Hindu Love Gods), Robyn Hitchcock, Mark Eitzel en vorig jaar nog Sleater-Kinney frontvrouw Corin Tucker (Filthy Friends).

De naam van Peter Buck kom je in de meeste gevallen pas tegen bij het bestuderen van de informatie op de hoes, maar voor de afwisseling prijkt zijn naam dit keer eens prominent op de cover. Op het debuut van Arthur Buck werkt Peter Buck samen met de Amerikaanse singer-songwriter Joseph Arthur.

Dat is een naam die helaas niet bij iedereen een belletje zal doen rinkelen, maar de muzikant uit Akron, Ohio, maakt al meer dan 20 jaar platen en heeft inmiddels een relatief onbekend, maar bijzonder fraai oeuvre op zijn naam staan. Joseph Arthur heeft inmiddels zo’n 15 platen gemaakt en er zitten een aantal bescheiden meesterwerken tussen, waaronder Our Shadows Will Remain uit 2004 (mijn favoriet binnen het oeuvre van de Amerikaanse muzikant) en het twee jaar geleden verschenen The Family, dat op deze BLOG terecht werd bejubeld.

Ook op de eerste plaat van Arthur Buck laat Joseph Arthur horen dat hij een geweldig songwriter is. Alle songs op de plaat zijn geschreven door Joseph Arthur en Peter Buck, maar de meeste songs klinken wat mij betreft als Joseph Arthur songs.

Het debuut van Arthur Buck laat zich hierdoor beluisteren als de opvolger van het twee jaar oude The Family en dat is geen slecht nieuws. Integendeel. Joseph Arthur schrijft immers songs die buitengewoon lekker in het gehoor liggen, maar het zijn ook songs die niet zo makkelijk in een hokje zijn te duwen en die bovendien wat dieper graven dan die van collega muzikanten.

De samenwerking tussen Joseph Arthur en Peter Buck kreeg vorig jaar gestalte in de huisstudio van de Amerikaanse gitarist, waar met bescheiden middelen en in een betrekkelijk korte tijd een plaat uit de grond werd gestampt. De eerste plaat van Arthur Buck klinkt hierdoor vaak wat ruw en onaf, maar dit geeft de songs ook energie en kracht.

Iedereen die de platen van Joseph Arthur kent, hoort direct dat hij op Arthur Buck het voortouw heeft genomen, maar de geweldige gitaarimpulsen van Peter Buck geven de songs nog net wat meer glans.

Het debuut van Arthur Buck is een plaat die naar veel meer smaakt, want er is duidelijk sprake van chemie tussen de twee gelouterde muzikanten. Het is hiernaast te hopen dat de plaat de aandacht en liefde voor het werk van Joseph Arthur aanwakkert, want dat het prachtige oeuvre van de Amerikaan zo onbekend is, is een schande. Er valt dus veel te ontdekken, waarbij uiteindelijk concludeert kan worden dat de samenwerking met Peter Buck fraai past en niet uit de toon valt in het bijzondere oeuvre van Joseph Arthur en ook kan worden gerekend tot het beste dat Peter Buck heeft gemaakt buiten R.E.M.. Erwin Zijleman

liedjes als The Wanderer, If You Wake Up In Time en Wide Awake In November werken uiterst verslavend, vind ik zelf.