HOWRAH - Self-serving Strategies (2018)

HOWRAH kan recht-toe-recht-aan zijn, maar ook de ware schoonheid in hun liedjes verstoppen achter dwarse ritmes of akkoordenschema's, die die schoonheid niet zo maar prijsgeven. Als de spreekwoordelijke parels in de zwijnenstal. Maar zodra die gevonden zijn, laat een melodie mij niet gauw meer los.

Er is eigenlijk maar één nummer waar ik nog steeds mijn draai niet in gevonden heb en dat is, vreemd genoeg, het nummer waardoor ik dacht 'hier wil ik meer van horen'. 'Vacuity' blijft uiteindelijk te eentonig om mij te overtuigen.

Het feest begint direct met het lang uitgesponnen intro van 'This Chemistry', ook meteen het langste nummer op Self-Serving Strategies. Voordat ik het wist werd ik de plaat ingezogen en stond open voor alles wat HOWRAH mij ging voorschotelen. Dat is een mix van vroeg 80s doom post-punk en alternatieve gitaarrock uit de 90s, tot op heden. Cees van Appeldoorn kan zo doods zingen als de besten uit dat verdere verleden, de muziek heeft daar, gelukkig, minder mee van doen. Die is eclectisch en uitbundig op vele momenten. Een heel stevig firmament van drums en bas, waarover de gitaren de vrijheid hebben om heerlijk de vrijheid te nemen om songs te verfraaien. Die gelegenheid laten ze vrijwel geen moment links liggen.

Het is daarbinnen dat vaak de meest fraaie staaltjes te ontdekken zijn. Schoonheid die de plaat per luisterbeurt prijsgeeft, waardoor hij naar iedere luisterbeurt weer iets mooier is dan daarvoor. Als dat zo blijft, dan belooft dat nog veel moois voor de nabije toekomst. De leden van HOWRAH hebben allemaal een muzikaal verleden. Hun toekomst in het alternatieve rockcircuit ziet er echter zonnig uit.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Self-Serving Strategies. HOWRAH - wonomagazine.blogspot.coml

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: HOWRAH - Self-serving Strategies - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Self-serving Strategies van HOWRAH (ook wel geschreven als H O W R A H) heb ik al even in huis, maar tot voor kort was de plaat van de Nederlandse band nog niet uit de veelkleurige hoes gekomen. Toen dat eenmaal gebeurd was, was ik ook direct verkocht, want HOWRAH heeft een wonderschone en heerlijk avontuurlijke gitaarplaat gemaakt.

Het is een plaat die bestaat uit meerdere lagen. De basis wordt gevormd door een stevige en nogal donkere klinkende ritmesectie, die herinnert aan de postpunk platen die aan het eind van de jaren 70 voor het eerst opdoken. Hierbovenop liggen de prima zangpartijen op de plaat, die Self-serving Strategies ook voorzien van een wat donkere tint. De hoofdrol wordt echter opgeëist door het fantastische gitaarwerk op de plaat.

Het is gitaarwerk dat alle kanten op kan schieten en dat vaak ook doet. Hier en daar herinneren de gitaarlijnen aan de postpunk, maar het gitaarwerk schuift net zo makkelijk op richting indie-rock, shoegaze, noiserock of richting de funky gitaarlijnen waarop Talking Heads het patent had in haar beste jaren. Het voorziet de songs van de band van heel veel kleur en spanning.

Self-serving Strategies is het debuut van HOWRAH, maar de leden van de band hebben hun sporen in de muziek inmiddels ruimschoots verdiend in diverse Amsterdamse bands (die bij mij overigens lang niet allemaal een belletje deden rinkelen). Dat hoor je want het debuut van HOWRAH is een zelfverzekerde plaat met allure.

De songs van HOWRAH klinken hier en daar net zo groots en meeslepend als die van bands als Editors en White Lies, maar zijn in muzikaal opzicht veel interessanter. Er gebeurt van alles op Self-serving Strategies van HOWRAH. De band legt zich niet vast op één genre en durft bovendien buiten de lijntjes te kleuren, waardoor de songs van de band zich het ene moment makkelijk opdringen, maar het volgende moment toch weer tegen de haren instrijken met rauwe en stekelige passages.

Het fantastische gitaarwerk op de plaat is steeds weer de aanjager. HOWRAH is niet zuinig met geweldige gitaarlijnen, maar verrast op haar debuut ook met prachtige gitaarwolken of al even aangename gruizige uitbarstingen. Het veelkleurige en soms bijna eclectische gitaarwerk op de plaat voorziet het debuut van HOWRAH van heel veel dynamiek en avontuur en transformeert de plaat langzaam maar zeker tot een buitengewoon fascinerende luisterrip.

Het is een luistertrip waarin het gaspedaal af en toe flink wordt ingetrapt, maar op Self-serving Strategies wordt ook prachtig gas teruggenomen, waarna de muziek van de Nederlandse band een bezwerend karakter krijgt. HOWRAH heeft een plaat gemaakt die met één been in de late jaren 70 en vroege jaren 80 staat, maar de muziek van de Nederlandse band staat met het andere been krachtig in het heden.

Self-serving Strategies klinkt hier en daar als de plaat die New Order had gemaakt wanneer het na het sombere einde van Joy Division vol voor de gitaren had gekozen, maar het debuut van HOWRAH kan ook de concurrentie met alle hippe en bejubelde gitaarbandjes van het moment met gemak aan.

Self-serving Strategies werd opgenomen in de studio van de veel te vroeg overleden muzikant en producer Corno Zwetsloot, die met deze plaat een prachtig eerbetoon krijgt. 2018 heeft al een aantal mooie gitaarplaten afgeleverd, maar die van HOWRAH steekt er net wat bovenuit. Erwin Zijleman

Weinig aan toe te voegen, goeie plaat van eigen bodem. Niet dat dat er toe doet, maar dat maakt het vaak wel makkelijk om de band een keer aan het werk te zien. Na de eerste tonen dacht ik dat we met een Nederlandse variant van Motorpscycho te maken hadden (wat helemaal niet erg is), maar de vergelijking van Erwin dekt de lading een stuk beter. "This Chemistry" blijft voor mij toch het prijsnummer.

Als je Zoppo en Space Siren beide kent en goed vind is dit het perfecte midden tussen beide bands.
Noisier dan Zoppo en toegankelijker dan Space Siren.
Geweldig album dat live ook staat als een huis.