0
Soledad
geplaatst: 13 maart 2019, 13:52 uur
Met: Craig Taborn (piano), Christian McBride (bas), Tyshawn Sorey (drums)
Eh.... wat is er gebeurd met de populariteit van de 'Book of Angels' serie? Heeft het iets te maken met de beduidend mindere kwaliteit van de laatste albums? Dat was wel de reden waarom ik zelf een beetje was afgehaakt. Waar er tussen de eerste tien ware parels te vinden waren, zwakte het daarna al snel af, een enkele uitzondering daargelaten. Op deze plaat trokken echter twee heren mijn aandacht: Taborn en McBride. Nieuwsgierig als ik was, heb ik deze dan toch maar weer blind aangeschaft in de hoop niet teleurgesteld te worden. En teleurgesteld ben ik zeker niet!
Want deze plaat is werkelijk uitstekend! Uitdagende moderne piano jazz die alle kanten opduikt. Ik hoor virtuositeit, gloednieuwe ideeën, prachtige klezmerachtige melodieën maar vooral een uiterste strakke band die op de toppen van haar kunnen speelt. Het hele album wisselt gigantisch af: Machnia is typische 'Radical Jewish Culture', Peliel en Agbas doen bijna denken aan Avishai Cohen en Rogziel is Cecil Tayloresk. Soms virtuoos, soms een beetje uit de bocht maar oh zo navolgbaar en vooral erg fris.
De interactie tussen de bandleden is ook iets dat opvalt. Het klinkt alsof ze al jaren samenspelen, en volgens mij hebben ze dat tot op zeker hoogte ook gedaan. Christian McBride blijft één van mijn favoriete moderne jazzbassisten met een lekkere stevige ondertoon. Drummer Sorey was mij onbekend maar drumt als een maniak. Gaat alle kanten op en is een waar onderdeel van dit trio maar evenzo een uitstekend begeleider. Maar het is vooral Taborn die indruk op mij maakt. Wat een creatieve en originele speler is dat! Nadeel bij dit soort moderne pianisten is wel dat ze duidelijk geschoold zijn... Dat haalt iets van spontaniteit weg, maar levert wel weer heel veel techniek en virtuositeit op.
Samengevat heb ik één boodschap aan alle liefhebbers van deze serie: GA DEZE WEER LUISTEREN! Want deze, deze is weer echt de moeite waard
Eh.... wat is er gebeurd met de populariteit van de 'Book of Angels' serie? Heeft het iets te maken met de beduidend mindere kwaliteit van de laatste albums? Dat was wel de reden waarom ik zelf een beetje was afgehaakt. Waar er tussen de eerste tien ware parels te vinden waren, zwakte het daarna al snel af, een enkele uitzondering daargelaten. Op deze plaat trokken echter twee heren mijn aandacht: Taborn en McBride. Nieuwsgierig als ik was, heb ik deze dan toch maar weer blind aangeschaft in de hoop niet teleurgesteld te worden. En teleurgesteld ben ik zeker niet!
Want deze plaat is werkelijk uitstekend! Uitdagende moderne piano jazz die alle kanten opduikt. Ik hoor virtuositeit, gloednieuwe ideeën, prachtige klezmerachtige melodieën maar vooral een uiterste strakke band die op de toppen van haar kunnen speelt. Het hele album wisselt gigantisch af: Machnia is typische 'Radical Jewish Culture', Peliel en Agbas doen bijna denken aan Avishai Cohen en Rogziel is Cecil Tayloresk. Soms virtuoos, soms een beetje uit de bocht maar oh zo navolgbaar en vooral erg fris.
De interactie tussen de bandleden is ook iets dat opvalt. Het klinkt alsof ze al jaren samenspelen, en volgens mij hebben ze dat tot op zeker hoogte ook gedaan. Christian McBride blijft één van mijn favoriete moderne jazzbassisten met een lekkere stevige ondertoon. Drummer Sorey was mij onbekend maar drumt als een maniak. Gaat alle kanten op en is een waar onderdeel van dit trio maar evenzo een uitstekend begeleider. Maar het is vooral Taborn die indruk op mij maakt. Wat een creatieve en originele speler is dat! Nadeel bij dit soort moderne pianisten is wel dat ze duidelijk geschoold zijn... Dat haalt iets van spontaniteit weg, maar levert wel weer heel veel techniek en virtuositeit op.
Samengevat heb ik één boodschap aan alle liefhebbers van deze serie: GA DEZE WEER LUISTEREN! Want deze, deze is weer echt de moeite waard
* denotes required fields.
* denotes required fields.