Lenny Kravitz - Raise Vibration (2018)

Een nieuw album van Lenny en de video voor It's Enough ging zojuist in première.

Indrukwekkende (nieuws) beelden in de video maar de muziek / nummer doet me niet zo veel.

It's Enough heeft wel een lekkere flow, vind ik. Wat een zooitje hé die aarde... als je alles zo achter elkaar ziet.

Verkrijgbaar in vele verschillende vormen.

Picture disc, gekleurd vinyl, box, gewoon zwart vinyl....

Ik denk dat ik voor de PD ga.

Erf nieuwsgierig naar deze plaat. Its enough heeft een lekkere Curtis Mayfield vibe. Ik vind t een lekker nummer.

De streaming-kwaliteit van de single It's Enough op Spotify vind ik beter dan dat wat ik via YouTube heb gehoord.

Het is wel wat lang maar de tweede beluistering bevalt een stuk beter.

Low vind ik een sterke oorwurm; zweverig funky met bass drops, chic-gitaartje, catchy melodie. Najaarsklassiekertje in wording. Hmm, laat maar komen. Nog wachten tot begin september voor de release.

Gisteren Lenny weer eens live gezien (Sportpaleis Antwerpen) en Low is een meesterlijk nummer live........
Benieuwd naar de rest van het album, denk dat het wel weer goed komt.......

Ik vond het nummer op het eerste gehoor maar niks. In de herkansing blijkt het een verslavend lekker nummer. Ik ben toch wel nieuwsgierig naar het hele album.

Best lekker dat Low.

Live kwam ie er ook lekker uit afgelopen zondag.

Wat een heerlijk nummer zeg 'Low'. Met natuurlijk de Michael Jackson gilletjes, die verassend goed geplaatst zijn en werken voor de song! 'It's Enough' ook al meer dan prima. Laat 7 september maar komen!

5 More Days 'Til Summer smacht om een zomerhit te zijn met dat tellen door de achtergrondzangeressen.

Duidelijk dat Lenny weer meer een Pop publiek wil aantrekken en gelukkig heeft hij daar ook prima nummers voor.

Ook de lange dreadlocks zijn weer terug, zoals hij 20 jaar geleden begon. Alleen lijkt het nu verdraait veel op een wilde pruik.

maak daar maar 30 van

Lenny Kravitz. Ik heb altijd veel sympathie voor de man gehad. Let Love Rule maakte indertijd een verpletterende indruk en oh, wat vond ik het jammer dat ik het Paradiso concert niet kon bijwonen.

Toen Mama Said uitkwam maakte hij wederom indruk en het lukte hem al om Ahoy vol te krijgen. Een geweldig optreden waar ik goede herinneringen aan over heb gehouden.

En toen ging het rap minder. Are You Gonna Go My Way had nog wel wat uitstekende momenten, maar bevatte ook te veel nietszeggende nummers. Circus was het niet meer voor mij en daarna is het een beetje op en neer gegaan. Lekkere nummers op albums die in z'n geheel nooit meer zo wisten te overtuigen als de eerste twee. Een mening waar ik niet echt alleen in sta volgens mij.

Een nieuwe Lenny is dan ook elke keer weer: leuk, maar om nou te zeggen dat ik er warm voor loop. Niet echt.

Raise Vibration vult de lange rij gewoon verder aan. Een prima album met leuke momenten, maar ook dingen die te veel aan me voorbij gaan. Niet erg, ik had niet anders verwacht. Lenny is gewoon een heerlijke vaste waarde in mijn muzieklandschap, maar mist net die magic touch om er meer van te kunnen maken dan dat.

3 sterke nummers en een zomerhit. En een mooie productie op zich verder, maar de 3 sterren die ik hem nu (ook vanwege z 'n vaak goede concerten) geef blijft gewoon toch wat te gering voor een ster van zijn allure.

De eerste beluistering valt zeker niet verkeerd maar 64 minuten is best lang.

Thematisch lijkt deze nog het meest verwant aan zijn debuut. Muzikaal klinkt het gewoon lekker... maar op de één of andere manier voel ik de sfeer op dit album minder dan op die eerste albums. Misschien dat het nog gaat groeien.

Op elk album van Lenny staan wel enkele nummers die mij kunnen bekoren maar een plaat in zijn geheel beluisteren blijft voor mij een opgave.
Zijn jongste worp ook maar aan een stevige luistersessie onderworpen maar het valt toch weer niet mee.
De eerste vrijgekomen singles Low en It's Enough klonken best lekker maar de rest van het album kabbelt maar wat voort, een factor dat wel vaker een rol speelt op zijn albums.
8 nummers op deze plaat klokken ruim boven de 5 minuten, en het bekende euvel begint dan bij Kravitz de kop op te steken; voorspelbaarheid en stroperigheid. Als je de trage ballads meetelt heb ik zoals wel vaker de laatste jaren bij Lenny het gevoel van; de urgentie ontbreekt. De tijden van Let Love Rule komen niet meer terug, dat is niet erg maar de mix van soul, rock, blues en funk waar Kravitz uit put moet toch hopelijk een keer uitmonden in een schijf vol met dampende, swingende, heftige en korte muzikale huzarenstukjes. Het talent heeft de beste man echt wel, tot die tijd; in dit geval een magere 3 sterren.

Door mijn vakantie heb ik dit album nu pas goed kunnen beluisteren.

Ik ben een groot liefhebber van 's mans werk, maar realiseer me ook al jaren dat er nooit meer een Let love rule o.i.d. van hem uit zal komen. en die verwachting is ook niet eerlijk. Het lang beloofde funk album lijkt ook een utopie inmiddels. En live had ik 'm al jaren afgeschreven (weer Let love rule inmens lang, nee laat maar.. ) dat live heb ik in juni van dit jaar na 15 jaar weer eens opgepakt, en dat beviel me erg goed. Was prettig om de man weer eens aan 't werk te zien. Na het wegvallen van mijn grote favoriet Prince, blijft er bizar weinig over wat me nog zo kan bekoren als die kleine man. Lenny heeft daar live gelukkig een vleugje van.

Ik heb natuurlijk alle verhalen hierboven gelezen, en was wat huiverig voor wat ik te horen zou krijgen. Commentaren als té lang herken ik wel van andere albums. Het is gewoon bij Lenny nooit ondermaats, maar er staan altijd wel één of een paar wat mindere songs op. Bij dit album kreeg ik het idee dat het drama was.

Gelukkig kan ik mijn eigen mening vormen, en die is totaal anders.

Ik vind het een lekkere plaat van Lenny, met inderdaad 2 iets mindere tracks. Dat Lenny nog steeds liefde en vrede wil verspreiden wordt hier blijkbaar als een misdaad gezien, want tekstueel vinden velen het maar zoet enzo.. Tja, dat hoort bij de man. Waarom lees ik die commentaren niet bij Bob Marley of U2? Bono doet nog steeds alsof hij God zelf is, maar komt er blijkbaar wel mee weg?

Voor wie het fysieke produkt heeft, daar is te lezen dat deze plaat over liefde gaat. Hij refereert naar zijn debuut, en naar de moeilijke tijden waar we nu in leven. Probleem met tegenwoordig is natuurlijk wel dat velen een album als deze downloaden en of streamen, en dus de linernotes missen.

Het titel nummer doet me heel erg sterk aan Lennon denken. Net zoals ik Lenny voor het eerst hoorde met Let love rule. Hij is duidelijk geinspireerd, en dat mag.
Ook hoor ik Curtis Mayfield in It's Enough. Een track die ik in eerste instantie niet heel sterk vond (toen ie als single uitkwam) maar nu steeds beter wordt voor me.

Johnny Cash, Low, It's Enough, We Can Get It All Together, Who Really Are the Monsters en de titeltrack zijn nu de favorieten, maar als geheel vind ik dat de man gewoon weer een fijne plaat heeft afgeleverd.

Aangezien de plaat de 7e uitkwam, en de de laatste reactie hier van de 8e dateert, vrees ik dat Lenny op MuMe redelijk wat credit heeft verloren. Maar dat is dan jammer voor degenen die deze plaat niet een kans geven. Ik ben er blij mee.

Overigens heb ik de gekleurde vinyl versie, waarvan het geluid prima is. Heb getwijfeld aan de picture disc, maar aangezien die qua geluid toch vaak wat tegenvallen, vond ik de kleur optie een leuke. (transparant, en paars transparant)

Special gratitude; the spirit of Prince Rogers Nelson, mooi.....

Staat het er echt zonder de s in Rogers?

Nee, typo van mij. Heb 't er ook even zo neergezet zoals het op de binnenhoes staat.

Net Low gehoord op McIntosh music stream. Wat een heerlijke flow zit daar in. Muziekkriebel heeft het mooi verwoord. Ik moet dit album ook maar eens een kans geven. Gek dat kwaliteitszender Q music het nog niet heeft opgepikt..?

Het doet me weinig, merk ik. Het klinkt vrij eentonig, glad en gelikt. Ik mis dat rauwe randje, wat vuurwerk van gitaren en nummers die net wat extra's bieden. Het is voor mij te poppy. Het klinkt gewoon overgeproduceerd. Het is niet slecht, dat zeker niet, en het album heeft zeker zijn momenten. Maar intussen blijf ik liever naar het oude werk luisteren.

Strut en Black & White America kon ik iets beter waarderen.

Middelmaat troef. De titeltrack is gewoon irritant met geforceerde passie in de één zin tekst. Althans zo klinkt het in mijn oren.
Bij here to love begon ik al Bonny Tyler in te zetten (hold me now, everytime i get a little bit..)
Brave radio 2 huisvaderrock waar moeders de vrouw niet voor weg hoeft te rennen. Benieuwd hoe het had geklonken als Madonna het had ingezongen.

Waarom duren al die platen van Lenny de laatste jaren zo lang. Pak gewoon je 10 beste nummers, 40 minuten knallen en een heerlijk album is het resultaat. Vanaf it's time... platen van een uur met teveel fillers.

Eerst even zeuren. Het is een herhalingsoefening die de man op automatische piloot lijkt uit te spugen.
Dan positief. Wat de man op de autopilot kan, is meer dan menig artiest op zijn best.
Een aantal hele leuke nummers, maar geen echte klassiekers meer.
Een vermakelijk album.

Ik hoor een sterke invloed van Marvin Gaye's Inner city blues.
En.. horen jullie in de coupletjes van The Majesty of Love ook Mountains van Prince?

Naar verwachting een lekker schijfje Americana ... wanneer de funky gitaar en de Motown bass erin komen wordt het Lenny op zijn allerbest.... Majesty of Love, Low, It's Enough zijn voor mij de hoogtepunten. De slows konden mij dan weer niet bekoren. Het album mag er best zijn... Lenny Kravitz word ik nooit beu.

De muziek van Lenny Kravitz is die van het niet opzetten van een album voor mij, maar wel die van het genieten van losse nummers. Raise Vibration is weer een nieuwe worp van zijn hand en hij brengt de bekende mix van pop, funk, rock en soul. Deze wirwar van stijlen komt helemaal bij elkaar in het nummer Who Really Are the Monsters, waar hij ook punk en latin in de mix gooit. Een album waarop de ballads te zoet zijn en de uptempo nummers meer te genieten zijn.

Het jammere is dat hij juist zo'n veel belovend album artiest was ten tijden van "Let love rule" en "Mama said".
"Are You Gonna Go My Way" was al een stuk minder maar nog steeds goed als album. Daarna werd hij wat mij betreft inderdaad een (afnemend) losse nummers artiest.

Blij verrast door dit album. Lenny hangt er bij mij altijd een beetje bij . Ik koop alles trouw , maar echt veel draaien doe ik het nooit.
Deze had ik ook een beetje laten versloffen. Toen eens op een warme dag in de tuin gedraaid en toen beviel het wel . Daarna in het rek verzeild geraakt en eigenlijk niet meer naar omgekeken. Tot mijn vrouw hem gisteren opeens te boven toverde en hem opzette. Het is nog steeds te lang en na 40 minuten begint het bij mij ook wel te kriebelen om iets anders op te zetten , maar ik heb volgehouden en zelfs in de avond hem nog een keer aangezet. ik begin op 3 en halve ster want hij beklijft steeds beter. Vandaag nog maar een keer voorbij laten komen.

Fijne plaat waarbij Lenny tekstueel weer zijn nobele boodschap voor liefde & vrede uitdraagt.
Alle platen van Kravitz in huis maar herken wel wat in bovenstaande commentaren zoals een lange speelduur en niet altijd een constant niveau van de songs.
Dit album heeft met Low, Raise Vibration, It’s Enough & The Majesty Of Love weer enkel knallers in huis.
Here To Love en de afsluiter van de plaat doen mij dan weer stukken minder.

Matig album van Kravitz dat vooral uitblinkt in middelmaat.

Uitschieters naar boven zijn ‘We Can Get It All Together’, ‘Low’ (fijn die toevoeging van Michael Jackson), ‘Johnny Cash’, ‘Here to Love’ (mooi dat koor) en ‘Gold Dust’.

Maar helaas ook een draak zoals ‘…Monsters?’ en het hele matige ‘It’s Enough’, waar je met zo’n tekst juist een venijnige knaller had verwacht in plaats van een slaapverwekkende track.

Na z’n eerste 3 topalbums blijft Lenny wisselvallig, al zal ik z’n platen altijd een kans blijven geven.