Beechwood - In the Flesh Hotel (2018)

Wat een heerlijke plaat. Beechwood klonk op haar vorige album als een band op zoek, niet onaardig, maar ook niet af. Dat is de muziek van de band wellicht nog steeds niet, maar in dat geval staat er een absoluut meesterwerk om de hoek.

Op In The Flesh Hotel vermengt de band het beste van de jaren 60 popmuziek met de no nonsense attitude van de 1977 punk uit New York City. Het resultaat is een heerlijke hybride die verre van uniek klinkt, maar wel fantastische popsongs oplevert voor het alternatieve circuit.

Om een korte omschrijving te geven, de band is van The Kinks spelen, 'I'm Not Like Everybody Else' op 'Songs From The Land Of Nod', gegroeid naar The Kinks incorporeren in de muziek. Dat leidt tot een heerlijk pianootje in 'Amy', waarschijnlijk de bull's eye song van In The Flesh Hotel. Zo'n achtelooslijkend pianoriffje waar meer dan waarschijnlijk uren als geen dagen inzitten om perfect krijgen.

Doe daar een beetje Beatles bij, The Beach Boys ten tijde van 'Surf's Up' gecombineerd met T.Rex en wat suf gekrijs in het opzwepende 'Nero', terwijl op de achter- en voorgrond de punkrock nooit ver weg is. Voor mij gaat het dan in dit genre niet veel beter meer worden. Voor nu ****, maar als het echt beklijft, dan sluit ik die extra * niet uit.

Als alles eindigt met een, zo te horen in totale dronkenschap opgenomen, country song die 'Sweet Virginia' en 'The End Of The Show' samenvoegt tot een kloppend geheel, is In The Flesh Hotel af. Wat een plezier kan luisteren naar muziek toch zijn!

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: In The Flesh Hotel. Beechwood - wonomagazine.blogspot.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beechwood - Inside The Flesh Hotel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De uit New York afkomstige band Beechwood debuteerde in 2014 met een nauwelijks opgemerkte plaat, maar trok een paar maanden geleden wel flink wat aandacht met haar tweede plaat Songs From The Land Of Nod.

De plaat van het trio uit The Big Apple liet zich beluisteren als een bloemlezing uit de geschiedenis van de rockmuziek uit de Amerikaanse stad en verraste met een bonte mix van invloeden. Het was een mix waarin onder andere flarden van The Velvet Underground, Ramones, Television, New York Dolls en The Strokes waren te horen en van buiten de stadsgrenzen ook nog wat van The Stooges werd meegepikt.

Songs From The Land Of Nod lag nog op de stapel van mogelijk nog te recenseren platen (de komkommertijd moet een keer beginnen), maar inmiddels heeft Beechwood al weer een nieuwe plaat uitgebracht. Tussen Songs From The Land Of Nod en Inside The Flesh Hotel zit misschien maar een paar maanden, maar in die paar maanden heeft Beechwood flinke stappen gezet. Het trio uit New York maakte op haar vorige plaat vooral nieuwsgierig naar alles dat nog in het vat zat en de inhoud van dit vat krijgen we nu voorgeschoteld.

Ook Inside The Flesh Hotel laat zich weer beïnvloeden door een aantal decennia rockmuziek, met een lichte voorkeur voor muziek die is gemaakt in de eigen stad, maar Beechwood rammelt dit keer minder, klinkt hechter en komt bovendien op de proppen met een geweldige serie songs. Het zijn songs die deels zijn geworteld in de garagerock, punk en new wave uit de jaren 60 en 70, maar het New Yorkse trio voegt dit keer tal van invloeden toe.

Het ene moment hoor je psychedelica en powerpop, het volgende moment Westcoast pop of typisch Brits aandoende gitaarmuziek en niet veel later countryrock of 70s glamrock. In The Flesh Hotel klinkt net wat gepolijster dan de goed ontvangen voorganger, maar dit doet het geluid van Beechwood alleen maar goed.

Het is niet veel bands gegeven om er zoveel invloeden bij te slepen en toch nog een consistent klinkende plaat te maken, maar Beechwood heeft het geflikt. Bij beluistering van Inside The Flesh Hotel val je van de ene verbazing in de andere. Beechwood was een paar maanden geleden goed voor energieke en recht voor zijn rocksongs, maar imponeert nu met het enige geweldige popliedje na het andere.

Het zijn heerlijk melodieuze popliedjes die je na één keer horen niet meer vergeet, maar het zijn ook popliedjes die met verrassend veel oog en oor voor detail zijn ingekleurd. In een incidenteel Beatlesque popliedjes steekt het New Yorkse drietal het geweldige Cotton Mather naar de kroon, maar niet veel later maakt het ook weer indruk met rauwe riffs en de ruwe energie van de punk of de garagerock.

Inside The Flesh Hotel schiet alle kanten op, maar nergens heb ik behoefte aan terugkijken of vooruit kijken. Inside The Flesh Hotel schiet misschien met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de rockmuziek, maar op een of andere manier brengt Beechwood dit allemaal onder in een eigen geluid dat direct imponeert en na een paar keer horen onweerstaanbaar is.

Bij beluistering van Songs From The Land Of Nod hoorde ik vooral een fris en veelbelovend bandje, maar nauwelijks een paar maanden later heeft Beechwood de belofte al meer dan waar gemaakt. Prachtplaat van een trio dat ons nog heel veel moois op kan gaan leveren. Erwin Zijleman