The Golden Palominos - The Golden Palominos (1983)

Op deze plaat zijn The Golden Palominos nog het meest No Wave. Maar in plaats van rock te combineren met freejazz combineren zij met freefunk - een aanverwant genre. Dit is meteen hun meest ontoegankelijke maar tegelijk meest grappige album.

Dit is ook zo een van die 'eenzame' platen van mij, ik moet er niemand die ik ken mee lastig vallen, enkel gefronste wenkbrauwen zijn mijn deel.

Maar ook toen ik 'm de eerste keer hoorde dacht ik : wtf maar 't is toch wel een plezant geschift plaatje en niet zo ontoegankelijk als op het eerste gehoor! Stuitert alle kanten op maar blijft toch ruimschoots binnen de grenzen van wat ik als muziek beschouw.
Toffe hoes ook, al heb ik deze cd in een box(je) in een uitgave van Golden Stars samen met Visions of Excess en Blast of Silence, weinig (en lelijke) opsmuk maar de muziek spreekt toch voor zich.

Zó die hoes van de cd-box waar Jellorum naar refereert is LELIJK. Niet te kort. Fouter dan fout. Gek genoeg is bij die uitgave cd 1 het derde album (die me op het eerste gehoor wat tegenviel) en cd 3 de eerste (deze dus).
Enfin, deze klikt een stuk beter in ieder geval.