Green - White Soul (1989)

Doodjammer dat dit groepje het nooit verder geschopt heeft, ondanks nu en dan wat airplay indertijd op VPRO/Studio Brussel en enkele positieve recensies in o.m. OOR en Humo. Het is oertraditionele gitaarpop die nogal schatplichtig is aan The Kinks, maar wel met gouden refreinen en onnavolgbaar, met licht overslaande stem, gezongen door Jeff Lescher. Deze "White soul" en "Elaine Mackenzie" zijn onontdekte pareltjes. Zeldzaam goud, en dat zeldzaam mag je inmiddels letterlijk nemen, vrees ik.
Ook erg goed: "Jesus built a ship to sing an song to", de Gram Parsons tribute-CD van Jeff Lescher en Janet Beveridge Bean (van Eleventh dream day en Freakwater).

Heerlijk. Begin jaren 90 in vera gezien en toen was ik helemaal verkocht.

Het allerbeste soulalbum uit the Eighties. Rammelrocksoul. Iets voor west, Rudi S of dix?

Zegt me he-le-maal niets. Aan de slag dus.

Aardig gemiddelde ook: luisteren inderdaad!

Inderdaad aanstekelijk

Ja??

Ik ben het eens met EttaJamesBrown, stemmen ja!
Dat wordt de 20ste en dan istie de beste van 1989.

Wie helpt aan stem 20, west, johan de witt, wendyvortex of herman?

Anderen ook welkom.

Dan denk ik aan retrovreter aerobag

Ik zal hem zeker eens beluisteren, op de luisterstapel ermee

Zo hij is de 20 stem barrière gepasseerd, jullie kunnen weer rustig slapen.

Aanstekelijk album, lekker dynamisch. altijd lekker die rollende gitaren. Ik heb zelfs onbedoeld een uitgebreide versie beluisterd, want op spotify staat het album samengevoegd met de EP Bittersweet.

Laatste twee stemmen zijn wel de laagste.
Dat stemt natuurlijk weer niet erg gerust.

Tja, het risico op vervuiling is natuurlijk groot, als je de wensput aansluit op je privé-zwembad

Even terug aan het genieten van deze moordplaat (én Elaine Mackenzie), de meest originele gitaarrock -pop ooit gemaakt. Heerlijke gitaren en melodieën, met volle passie gespeeld en gezongen, de Beatlesiaanse koortjes maken het af. Dit werpt me zo lekker terug naar eind jaren 80, begin 90, toen alles nog rooskleurig leek en pandemieën, klimaatrampen en duistere sujets als Trump voor ons nog onbekend terrein waren. Én toen de gitaarscene me elke maand wel enkele heerlijke hapjes voorschotelde. Scotty, beam me up!