Blade - The Lion Goes from Strength to Strength (1993)

Voor een album uit 1993 zijn dit versassend frisse productie's. Veel gebruik van Live-instrumenten maakt dit werkje meer dan dynamisch. De sax en piano wordt er, wat erg gebruikelijk is voor de UK Hip-Hop van die tijd, erg veel gebruik gemaakt van Breakbeat. Verder komen we nog wat meer Electronische elementen tegen. De rapper is wel nog even wat wennen, hij heeft een vrij opgefokte stem. Gelukkig is niet zo dat zijn accent hem onverstaanbaar maakt, maar dat betekend niet dat hij er een flinke dosis van heeft. Verder zijn er nog wat grapjes te vinden op deze cd, neem het vrolijke Pisstake. Maar over het algemeen is dit een vrij serieuze CD. Ontdekking van de maand

Het merendeel lijkt toch wel erg op Public Enemy - qua productie. De man is tekstueel, maar ook qua flow niet echt geweldig, maar het wordt vergoed veel met zijn grapjes, en hij heeft wel een aangename stem verder. De beste nummers zijn ... Or Get Crushed Like a Pumpkin - Erg grappig nummer - en Fuck the System, een traag en donker nummer.

Eindelijk een rapper uit het VK wiens stem ik niet vervelend vind, nou komt deze man ook uit Iran dus dat zal het wel zijn. Overigens vind ik het opgefokte wel meevallen, vind hem soms wel wat kleurloos hoor. Maar kwaliteiten heeft hij duidelijk, Blade is een prima lyricist, maar het had mij nog wel wat energieker gemogen. En om er een MJ'tje in te gooien: de muziek van The Lion Goes from Strength to Strength is vergelijkbaar met de cover van het album: wat erop staat is allemaal leuk en doeltreffend, het mist alleen wat kleur. De instrumentaties zijn van een goed niveau, ze doen nog zelfs wat ouder aan dan 1993 en daar heb ik totaal geen problemen mee. Gewoon die heerlijke ouderwetse hiphopsfeer!