Irène Schweizer & Han Bennink - Irène Schweizer & Han Bennink (1995)

Dit is een album dat me al een hele tijd blijft fascineren. Bennink is in topvorm en is hier (gelukkig!) niet gefocust op speelse inbreng of ontwrichting maar past zijn manier van drummen aan bij wat Schweizer te vertellen heeft. Ze mag dan misschien wel een vrouw zijn, ze staat haar mannetje en klinkt als een leidinggevende. Gelukkig verstaat Bennink dat door een iets meer begeleidende rol op te nemen, zonder zijn stijl daarmee te verloochenen.

Wat ze uit die piano haalt is machtig. Hier en daar wel wat Monk achtige thema's (laatste nummer, maar ook Just You, Just Me) wellicht op verzoek van de Nederlander. Maar ook veel abstractere stukken waarin Schweizer de tonale grenzen van haar instrument naar boven haalt. Dat beginnummer is gewoonweg geniaal, maar in feite zit in elk nummer wel zulk dynamisch en bezielend gehamer op die zwarte en witte toetsen. Maar zo'n nummer als 'Verzweigelt' vat alles perfect samen: een Bennink die borstelt en zachte ritmische nuances legt terwijl de Zwitserse pianiste een formidabele waterval van noten laat horen, door met beide handen (lage pompende bas akkoorden en hoge dartele klanken) clusters in het pallet te strooien. Dit is muziek van de bovenste plank.