Fabrizio de André - Non Al Denaro Non All'amore Né Al Cielo (1971)

Laat ik de eerste zijn die in de loop naar de 50ste verjaardag van dit album deze berichtenbox eens wat opvulling zal geven. Fabrizio de Andre was een van de meest prominente singer/songwriters van Italië en het kan liggen aan die paar sprankeltjes Italiaans bloed zijn die mijn voorouders mij meegegeven hebben, maar ik ben verliefd geworden op zijn charmante muziek en ditto stem.

Een luchtige maar grondige folk stijl kan Fabrizio toegeschreven worden, maar binnen de folk perken experimenteert hij met allerlei andere elementen. Non Al Denaro Non All'amore Né Al Cielo is een bonte verzameling van het boraque, het psychedelische, het romantische, soms zelf het progressieve. Ik moet ook eerlijk toegeven dat Fabrizio het randje van kitsch opzoekt, maar dat Fabirizio donders goed weet wat hij doet, openbaart zich wel in de moeiteloze switch van stijlen op de verschillende nummers. Van de zweverige zang op Un Malato Di Cuore tot de progressieve uitspatting dat heet Un Ottico.

De warme stem van Fabrizio en een album gevuld met melodische hoogstandjes in de vorm van piano-loopjes en snaar-composties, maar juist ook de psychedelische uitstapjes, maakt dit album tot een unieke luisterbeleving.

Volledig eens met aerobag! Dit is een erg afwisselend album en best experimenteel op z'n tijd. Op Un Malato Di Cuore komt zijn prachtige stem het beste tot zijn recht. Fabrizio heeft gelijk mijn aandacht bij de eerste woorden. Hetzelfde ervaar ik bij het liedje Il Testamento Di Tito, welke op zijn vorige album staat. Dan heb je ook wel twee van zijn beste nummers te pakken, vind ik.

Als je je niet stoort aan het Italiaans en je staat open voor progressieve elementen, dan raad ik het album Radici aan van Fabrizio's collega Francesco Guccini, welke een jaar later uitkwam... Erg indrukwekkend... Een meesterwerk.