menu

Curse of Lono - As I Fell (2018)

mijn stem
4,07 (30)
30 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Roots / Rock
Label: Submarine Cat

  1. Valentine (3:00)
  2. Way to Mars (4:51)
  3. And It Shows (4:56)
  4. I'd Start a War for You (4:11)
  5. Kathleen (6:11)
  6. Blackout Fever (4:37)
  7. Tell Me About Your Love (4:08)
  8. As I Fell (4:59)
  9. The Affair (3:50)
  10. No Trouble (3:17)
  11. Leuven (5:56)
totale tijdsduur: 49:56
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
Frontman Felix Bechtolsheimer is een door de wol geverfde muzikant. In het vorige decennium was hij de spil van de uitstekende groep Hey Negrita, uiteraard met zo’n groepsnaam beïnvloed door The Rolling Stones, maar ook door Little Feat en evenzeer door Gram Parsons.

De laatste paar jaar maakt hij nog meer furore met Curse of Lono. Eerste wapenfeit was de uitstekende ep Curse of Lono, waarop onder andere de invloed van The Doors doorklonk. Met hun debuutalbum Severed braken ze echt door. De pers was unaniem in hun oordeel.

Opvolger As I Fell laat een in vele opzichten gegroeide band horen. Nog beter op elkaar ingespeeld, de solide basis wordt gevormd door de ritmesectie, drummer Neil Findlay en vooral bassiste Charis Anderson.

Huidige invloeden in hun muziek zijn naast The Doors en The Velvet Underground, hedendaagse bands als The War on Drugs en Wilco. Toch hoor je voornamelijk een tamelijk uniek eigen geluid.

Zoals op de vorige werkstukken schreef Bechtolsheimer alle liedjes. Niet altijd de meest vrolijke onderwerpen, een murder ballad komt voorbij, eentje over jaloezie en een paar over verlies van dierbaren.

Erg trots is Bechtolsheimer op afsluiter Leuven. Het handelt niet alleen over zijn grootvader, die als halve Jood opgroeide in nazi Duitsland, maar ook over de grote treinbotsing, die zijn grootvader overleefde in 1954 in Leuven, na het zien van de eerste voetbalinterland na de oorlog tussen Engeland en West-Duitsland. Het album is trouwens opgedragen aan zijn Belgische vrouw Amélie.

Naast een paar ingetogen songs zijn het vooral catchy songs als Blackout Fever en Tell Me About Your Love, die hun groeiende populariteit verklaren. Met name in Duitsland en Nederland is dat het geval. Reeds voordat het album officieel is uitgekomen, is het reeds aan een nieuwe oplage toe. Mijns inziens terecht, het is wederom een prachtplaat met een nog betere productie dan de vorige.

CURSE OF LONO - TELL ME ABOUT YOUR LOVE (OFFICIAL) - YouTube
CURSE OF LONO - VALENTINE (Official) - YouTube

avatar van Ataloona
3,0
Ah, dit zal ik eens gaan opzoeken. Ze waren mij tot kort geleden volslagen onbekend, maar toen doken ze plotseling op als Southside Johnny's voorprogramma tijdens zijn Paradiso concert midden juli. Een paar dagen daarvoor waren ze op een Belgisch festival ook al het 'voorproefje' voor Southside Johhny en Steve Earle. Ze pasten qua muziek niet helemaal als voorprogramma voor SSJ (stukken serieuzer dan de bar-r'n'b van SSJ), maar ik vond het muzikaal zeker interessant. Aantal sterke pakkende refreinen en behoorlijke gitaarsolo's. Deed mij inderdaad ook wel denken aan Wilco.

Wel enigszins jammer dat de productie zo netjes en rustig is. Zeker Valentine knalde er live toch wel hard uit met rauwe randjes. Die zijn er op de studioversie wel aardig afgehaald, op de rammelende gitaar na dan.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Curse Of Lono - As I Fell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Curse Of Lono leverde iets meer dan een jaar geleden één van de betere platen van 2017 af.

De Britse band rond de Duitse muzikant Felix Bechtolsheimer, die eerder aan de weg timmerde met zijn band Hey Negrita, maakte diepe indruk met een plaat die geen moment in een hokje was te duwen en zich liet inspireren door onder andere countryrock, bluesrock, psychedelica, folk, jazz, alt-country en indie-rock.

Severed was niet alleen een veelzijdige plaat vol invloeden, maar ook een plaat vol muzikaal avontuur. De Britse band was bovendien goed voor geweldige en volstrekt tijdloze songs, terwijl voorman Felix Bechtolsheimer de songs ook nog eens voorzag van diepgang en emotie door zijn zeer persoonlijke teksten.

Severed was een plaat die onmiddellijk tot de verbeelding sprak, maar was ook een plaat die tot grote hoogten wist door te groeien. Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar de tweede plaat van Curse Of Lono, die verrassend snel na het zo bewierookte debuut verschijnt.

Curse Of Lono heeft de lat voor de tweede plaat angstvallig hoog gelegd, maar het lijkt de Britse band niet te deren. As I Fell is een verrassend ingetogen plaat, die verder gaat waar Severed ruim een jaar geleden ophield, maar die het geluid van het zo goede debuut ook heeft vervolmaakt.

Op haar nieuwe plaat klinkt Curse Of Lono wat minder rauw en stekelig dan op het debuut, maar alle namen en invloeden die opdoken bij beluistering van de vorige plaat, zijn ook dit keer te horen. As I Fell laat in muzikaal opzicht flinke ontwikkeling horen. De band klinkt hechter dan op het debuut en slaagt er in om zwoele en lome passages naadloos te verbinden met een enkele uitbarsting.

Het is knap hoe Curse Of Lono zich stevig laat inspireren door Amerikaanse countryrock, bluesrock en alt-country, maar er op hetzelfde moment in slaagt om Brits te klinken. Het is minstens net zo knap hoe de band rond Felix Bechtolsheimer invloeden uit een ver verleden combineert met invloeden uit het heden.

Het zorgt voor een geluid dat aan van alles en nog wat doet denken, maar dat ook uniek klinkt. Ook As I Fell doet me weer denken aan de muziek van Daniel Lanois, maar uit het niets kan ook zomaar een vleugje Pink Floyd of een beetje van The War On Drugs opduiken. Verreweg de meeste associaties heb ik echter met de muziek van Dire Straits. De vergelijking met deze Britse band is voor velen waarschijnlijk eerder een belediging dan een compliment (wat verklaart dat de naam in geen enkele recensie opduikt), maar Dire Straits had zeker zijn momenten (met name op haar eerste platen). Curse Of Lono borduurt voort op deze momenten en voegt er flink wat onderhuidse spanning, dynamiek, emotie en schoonheid aan toe.

Direct bij eerste beluistering was ik weer verkocht, maar net als zijn voorganger is ook As I Fell weer een plaat die nog lang beter en interessanter wordt. Ik had op voorhand niet verwacht dat Curse Of Lono het kunststukje van een jaar geleden zou kunnen benaderen, laat staan overtreffen, maar hoe vaker ik naar de tweede plaat van Curse Of Lono luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat de band het onmogelijke heeft gepresteerd.

As I Fell is een lome en dromerige plaat vol bezwering en betovering, die je meevoert naar imposante landschappen, maar het is ook een intieme plaat die je raakt met de persoonlijke verhalen van Felix Bechtolsheimer en een plaat die steeds weer verrast met prachtige accenten in de instrumentatie, de productie en de zang. Severed was een van de betere platen van 2017, As I Fell gaat wat mij betreft nog wat hoger scoren in 2018. Sterker nog, ik denk dat ik het dit jaar nog niet beter heb gehoord dan dit. Erwin Zijleman

avatar van johans
4,5
Mijn recensie op het Altcountryforum.nl


Als je iets over een nieuw wapenfeit van Curse of Lono wil schrijven ontkom je niet aan een link te leggen met de band Hey Negrita. De Britse voorman/zanger met Duitse roots Felix Bechtolsheimer, waarvan de naam van zijn huidige band refereert aan het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Hunter Stockton Thompson was namelijk tussen 2002 en 2009 tevens de vocalist van de meer schreeuwerige rootsrock en countryblues formatie.

Na het aan zijn vorige band muzikaal verwante debuut “Severed” begint het glorieverhaal pas echt. Opgepikt in ons land door allerlei radiostations zodat de eerste oplage van “As I Fell” is uitverkocht voordat het nieuwe album daadwerkelijk op de markt is gebracht. Geen rekening houdend met dit succes. De onderkoelde zang van Felix waar Mark Knopfler niet ver weg is, en het midtempo werk is een uitstekende zet. Het pakt verbazingwekkend goed uit. Lekker zwelgen. Het zal hun live-shows ten goede komen – gevarieerder. Mooie gitaarliedjes met hemeltergende melodieën met een heuse mate van toegankelijkheid. Minder is meer, en dat geldt zeker voor het in London en Californië opgenomen nieuwe album.

“As I Fell” is een uitgebalanceerde plaat van het vijfkoppige Curse of Lono, die bol staat van de kalm wiegende rock- en americanaliedjes met vleugjes War On Drugs en The National. Zo ontstaat er een idee waar je dit album kan plaatsen. Talloze parels om snel verliefd op te worden en die verhalen over jaloerse gevoelens, Felix’ moeilijke periode tijdens het afkicken en het waanzinnige waargebeurd verhaal van zijn grootvader.

avatar van aERodynamIC
3,5
Die War on Drugs link snap ik wel, ik hoorde het ook gelijk. The National ook wel. Allebei bands die ik goed vind maar ook nooit echt laaiend enthousiast over kan zijn (terwijl ik ze gewoon in de kast heb staan). Degelijke bands en dat vind ik ook van dit album: degelijk, sterk, maar echt van in vervoering raken doe ik niet. Misschien toch te veel ook die Dire Straits invloeden en daar heb ik nooit echt iets mee gehad.
Het klinkt ook allemaal best netjes en keurig. Kan ook aan mij liggen natuurlijk.

Typisch zo'n plaat waar ik weinig kritiek op kan hebben, maar wat me duidelijk minder doet dan menig ander zoals hierboven al te lezen. Mooi, netjes, degelijk, maar gaat iets te makkelijk aan aERo's oren voorbij zeg maar (met uitzondering van Leuven... pareltje).

Gast
geplaatst: vandaag om 11:31 uur

geplaatst: vandaag om 11:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.