Modern Studies - Welcome Strangers (2018)

Verrassende tweede. De sfeer wijkt nogal af van de eerste plaat, die harmonium gedreven was. Er komt op Welcome Strangers een bescheiden rockkant van de band naar boven, die wonderwel werkt. De wat omfloerste zang is gebleven, de band is meer een band dan een project dat muziek invult is mijn indruk. Als geheel is de plaat ook beter, juist omdat Modern Studies niet meer aan een kader vastzit. De invulling van de muziek is weidser, de melodieën rijker.

Naar mijn mening is dit wel typische Engelse muziek. De stiff upper lip is het hoofdinstrument op het album. Alles is niet alleen serieus, zelfs de tongue in cheek is ver te zoeken. En toch raken de meeste nummers mij onmiddellijk. Dat wonderlijke dat muziek kan doen met een mens. Luister naar een nummer als 'Young Sun' en hoor hoe de emoties proberen door dat afstandelijke masker heen te breken. Of in 'Mud And Flame'. Ik kan me voorstellen dat na het inspelen de muzikanten elkaar in verwondering aankeken en zich afvroegen waar hun stijve bovenlip naar toe was vertrokken. Ondanks zichzelf gevangen in emoties, door middel van de muziek, niet de stemmen.

De stemmen van Emily Scott and Rob St. John vermengen zich prachtig, zoals die van Nancy & Lee dat deden of Kylie & Nick, maar dan op zijn Engels. Het is in de muziek dat Modern Studies echt tot leven komt. Hoor maar wat er af en toe gebeurt als de nummers zich ontvouwen met 'Mud And Flame' opnieuw als voorbeeld.

Het eindigt ook nog eens prachtig met 'Phosphene Dream'. Tegen die tijd is allang duidelijk dat ik met een bijzonder album van doen heb.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloGg.