The Original Sins - Move (1992)

Miskoop die vaag iets met Peter Buck van doen had. Heel erg middelmatig.

Peter Buck heeft deze plaat inderdaad geproduceerd. En zo middelmatig vind ik dit niet, gewoon een erg lekkere garagepopplaat. Tikkeltje aan de lange kant, maar genoeg goeie tracks om een dubbelaar te rechtvaardigen.

We beschouwen het uitbrengen van een album van 72 minuten met voornamelijk mediocre nummers als een artistieke daad ... een daad op grond waarvan Wendy je dan tot de grond toe afbrandt.
Zullen verder best hele lieve jongens zijn

Excuses hoor Wendy, maar dit gaat volledig om smaak. In jouw top 10 staat bvb ABC. Really? Of Einsteurzende of hoe schrijf je dat… Daar kan ik niet naar luisteren.
Anderzijds heb je in die top 10 obscure gitaargroepjes staan die ik zeer kan pruimen zoals Gnome en Come.
Raar doch eclectisch lijstje.
Deze Original Sins zijn helemaal zo slecht niet, doen me soms denken aan Green (een evenzo onbekend maar fantastisch gitaargroepje).
Vandaar dat ik vermoed dat je ze niet echt een kans hebt gegeven. Omdat er zoveel andere muziek is wellicht. In de juiste omstandigheden is dit nochtans heel erg genietbaar, geloof me.
Geef ze, 10 jaar na dato, nog eens een kans!
Ik geef ze alvast een 5, want die extreem lage score (door jouw toedoen) verdienen ze zeker niet.

Edit: Ik vond een goede recensie die goed weergeeft wat voor plaatje dit is:

The Original Sins never made a bad album; in fact, all the ones they made are incredible, give or take a few fused amps. JT has the astonishing capacity of distilling the essence of great rawk and pop music and, out of it, make little sonic masterpieces of garage/punk/bubblegum/acid/pop/psychedelia. Sometimes they were more psychotic than the Sonics and other times sweeter than the Hollies, but they always remained true and honest to their musical mission of bringing back to screaming life the wonderful sounds of the sixties and early seventies and infusing them with new vigor and energy. But don't expect to find here any repressed, modest sounds or soft, sorrowful ballads. Theirs is A-tomic party music. Careening geetars, grinding organs, avalanching drums, pulsating basses, yowling incantations...man, this is garage punk at its primeval prime.

Zo deze waren we echt al weer helemaal vergeten! Ach weet je met een beetje goede wil zou ik dit best naar de 2 sterren kunnen pushen. Het is een beetje licht alternatief sixties achtige R.E.M.-rock. Dat is al net een beetje uitdagende hoek voor mij. Maar goed voor iemand die The Cars bijna net zo goed vindt als ABC zou het moeten kunnen.

Weet je dit heeft gewoon twee dingen heel erg tegen zich en dat is de ongelooflijk lange speelduur met 24 nummers. Hadden ze zich netjes aan de 12 nummers gehouden en de 12 minste liedjes weg hadden gelaten was het al beter te behappen geweest. Dan hadden ze de 2 sterren van gehad, wie weet nog wel de drie. Overdaad schaadt hier echt.

Ten tweede om de andere af andere reden heb ik de CD in 1992 gekocht. Waarschijnlijk op grond van een positieve recensie. Gewoon 25 gulden (denk ik nog) hieraan uitgegeven. Zomaar zuurverdiende centjes voor een CD die binnen no time eindigde als eeuwige laatste in de CD kast. En dan word ik boos op die plaat en op die band en krijg je antipathie. En dan ga ik er voor zorgen dat niemand ooit naar je gaat luisteren. En dat is dan inderdaad een persoonlijke vendetta. Muziek is meer dan objectieve maatstaven.

Jongens en meisjes probeer ze gewoon lekker. Ik heb de waarheid niet in pacht.

Ik word nu wel nieuwsgierig naar dit plaatje, wendyvortex. Krijg je dat weer