The Caves - Drifting in Visions (1994)

In de jaren 90 werd alles wat enigszins refereerde aan de postpunk/darkwave van de jaren 80 steevast 'gothic' genoemd. Hierdoor voelden beginnende bands (die eigenlijk helemaal geen gothic waren en niets hadden met dito horror geflirt) bijna de noodzaak om rare donkere intro's op hun platen te gebruiken die beter weggelaten hadden kunnen worden. Een duidelijke epigoon van The Cure (vocals) maar in de goede zin van het woord. Ze konden wel degelijk hele goede liedjes schrijven en voor mij is dat altijd een maatstaf om een band te beoordelen. Dat de zanger toevallig dezelfde stem als Robert Smith had was misschien mooi meegenomen of heeft juist in hun nadeel gewerkt?!

Behalve de intro (Mordor) is dit m.i. dus een heel geslaagd album. De zanger kon ook goed zingen live! Helaas heeft deze band het niet gered in de harde wereld van de pop- en rockmuziek maar ze hebben wel twee albums gemaakt waarvan ik deze hun beste vind. Voor een The Cure-liefhebber zeker een aanrader om eens te luisteren. Deze band was veel meer dan een ordinaire epigoon al was het alleen al om de prachtige zang, de muziek en de goed in elkaar zittende songs.