White Denim - Performance (2018)

Magazin is echt een toptrack! Mooie mix van stijlen, je hoort hier echt van alles in terug. Fine Slime en It Might Get Dark vind ik een stuk minder aansprekend. Vooral de zang is daar wat anoniem, maar ook het instrumentale kom ik minder goed in. Magazin gaat in ieder geval de playlist in, album in de ijskast.

EDIT: ik moet wellicht nu al terug komen op mijn woorden. Magazin stond vanavond behoorlijk op repeat, dus toch ook weer even die andere twee tracks erbij gepakt. En begin nu toch wel aardig enthousiast te worden voor het album.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: White Denim - Performance - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Het is een fraai stapeltje platen dat de Amerikaanse band White Denim inmiddels op haar naam heeft staan. Het debuut van de band uit 2008 ontging me nog, maar sinds het in 2009 verschenen Fits ben ik absoluut bij de les.

Op Fits maakte de band uit Austin, Texas, diepe indruk door een onwaarschijnlijk groot aantal invloeden te verwerken in haar op dat moment nog behoorlijk rauwe en tegendraadse muziek. Fits klonk zo af en toe alsof je tien platen tegelijk aan het draaien was. Zeker fascinerend, maar eerlijk gezegd ook wel wat vermoeiend.

Sinds haar voorlopige meesterwerk D uit 2011 is de muziek van White Denim wat minder chaotisch en ook wel wat stijlvaster, maar White Denim zou White Denim niet zijn als de band niet met enige regelmaat flink buiten de gebaande paden zou treden.

Op het door Ethan Johns geproduceerde Stiff uit 2016 (die van die hoes met die onderbroek vol cactussen) lag de nadruk wat meer op bluesrock, rhythm en blues en soul, maar als je even niet oplette zat de band toch weer opeens een paar genres verderop. Het is niet anders op de nieuwe plaat van de band.

White Denim liet na de release van Stiff een eigen studio bouwen, zodat er lekker lang gesleuteld kon worden aan de nieuwe plaat en dat hoor je in alle fraaie details. De band veranderde bovendien nog maar weer een keer van samenstelling, maar oerleden James Petralli en Steve Terebecki zijn nog steeds van de partij.

In de openingstrack van Performance heeft White Denim de bluesrock van de vorige plaat tijdelijk verruild voor heuse glamrock en ben je onmiddellijk in de vroege jaren 70 beland. Het is een muzikaal tijdperk waarin de muziek van White Denim uitstekend gedijt, want Performance laat met grote regelmaat invloeden uit de jaren 70 horen.

De band uit Austin, Texas, beperkt zich hierbij zeker niet tot de glamrock en sleept er stiekem van alles bij. In de openingstrack fietst de band op subtiele wijze invloeden van Roxy Music naar binnen, terwijl de track in de tweede track klinkt alsof Jethro Tull langzaam maar zeker transformeert in The Strokes. Hiertegenover staan ook weer flink wat tracks die de bluesrock uit de jaren 70 eren, al klinkt het allemaal wel net wat zonniger en lichtvoetiger dan we van de band gewend zijn met hier en daar een flink scheut van de succesplaten van de Steve Miller Band.

Zeker het gitaarwerk op de plaat eert de klassiekers uit de jaren 70, maar van retro is geen moment sprake. Hiervoor sleept White Denim er ook dit keer te veel invloeden bij, van Thin Lizzy achtige hardrock tot en met funk, jazz en progrock aan toe, en ook de wijze waarop de band elektronica aan haar muziek toevoegt is in de jaren 70 niet vertoond.

Performance springt heerlijk van de hak op de tak, al besef ik me terdege dat je hier tegen moet kunnen. Ik vind het zelf heerlijk. Performance klinkt als een omgevallen platenkast uit het verleden, maar iemand heeft er stiekem wat platen uit de decennia die volgden bij gegooid. Het transformeert de bij vlagen bijzonder aangename feelgood 70’s retro in buitengewoon spannende muziek die je constant op het puntje van de stoel houdt.

Sinds Fits uit 2009 heb ik een zwak voor de muziek van White Denim en dit zwak heb ik nog steeds. Ook Performance is weer een geweldige plaat van een band die soms doet wat je verwacht, maar minstens net zo vaak precies de andere kant op gaat. Erwin Zijleman

White Denim is weer in topvorm. De chaos en uitgesponnen jamsessies, welke ik ietwat miste op vorig album Stiff, zijn terug. Mooie productie, hier en daar een blazer of een synth maakt het af.

Moves On is mijn favoriet en is precies de White Denim die ik graag hoor. Eén brok energie, chaos en gekkigheid.

Wat een heerlijke plaat dit zeg! Erg knap hoeveel er gebeurd in zo'n korte tijd. Compacte songs met veel variatie en verschillende stijlen, dat hoor je niet vaak (ik in ieder geval niet). Moeilijk om favorieten aan te wijzen, eigenlijk staat er geen zwakke track op. Openingsnummer blijft denk ik wel favoriet.

Zo atypisch en pakkend als ten tijde van 'Fits' vind ik de heren niet meer, maar ze kunnen nog steeds prima een heerlijk stuiterende en springende plaat afleveren. In ieder geval een niet alledaags geluid. Mooi gedaan.

Ik heb ze pas ontdekt bij 'Stiff', maar was meteen verkocht. De Mojo (magazine) van vorige maand besteedde veel aandacht aan 'Performance' en was zeer vleiend over de nieuw ingeslagen weg. Blijft inderdaad ongelofelijk hoeveel er in zo'n korte tijd verpakt zit; dit had net zo goed een vierdubbel-album kunnen worden. Maar nu verpakt in een half uurtje. Zéér interessant album waar ik voorlopig nog niet op uitgekeken ben.

Typische White Denim plaat, weer wat meer ‘oude’ stijl. Zeg maar tussen D en Corsicana Lemonade in. Een album van slechts 32 minuten maar propvol muzikaliteit en ideeen. De nummers slaan regelmatig een interessant zijweggetje in. De algehele feel is relaxed en vaak sexy. Heerlijke gitaarloopjes ook.

Voor het eerst pas echt goed naar Little Feat geluisterd en oh boy, wat is die band van invloed op White Denim.

Deze band pas een maand of twee geleden ontdekt, maar wat een fijne muziek. Makkelijk om weg te luisteren maar tegelijkertijd ook gewoon goed en aanstekelijk. Ik heb wel eens gelezen dat White Denim heel uitgebreide jamsessies heeft tijdens het opnemen van hun albums in hun eigen studio. Dat hoor je er wel aan af want de nummers zijn veelal zowel strak als speels tegelijk.

De stijl op dit album doet me op een positieve manier erg denken aan Steve Miller Band. White Denim is inmiddels wel een favoriete band geworden. Beste nummers: Magazine, It Might Get Dark en Sky Beaming.

afgezien van hun invloeden, opeens is dit mijn meest gedraaide WD.
In vergelijking met hun -schijnt meer een solo werk van James Petralli- laatste -rustige funky/soul- “12” is dit een stuk dwingender/harder/melodieuzer en op dit moment het juiste plaatje. Ben geneigd te denken dat James Petralli met band naar grotere hoogten stijgt.