Thou - Magus (2018)

Het album is inmiddels volledig te beluisteren via NPR: Magus (Full Album Stream)

Dolle boel dit.

De drie EP's van dit jaar lieten een dynamiek in Thou's geluid horen dat nog niet eerder zo tevoorschijn was gekomen: drone/noise, slowcore, folk en grunge. Daarom hoopte ik dat dat vingeroefeningen waren voor Magus, het werk waarop al die nieuwe invloeden perfect op zijn plaats zouden vallen.

Dat is niet het geval. Laat ik zeggen: dat is helemaal niet het geval. Magus klinkt alsof de drie EP's nooit zijn uitgebracht en ze doodleuk weer verder gaan na Heathen. Het is voor het grootste gedeelte de melancholische sludgesound die de klok slaat, een geluid dat we al lang van Thou gewend. Daar waar Heathen toch best wel rustige passages had en composities die rustig opbouwden, wordt op Magus toch een stuk steviger gespeeld en is er weinig ruimte voor rustige passages. De drone/noise komt alleen langs in de interludes My Brother Caliban en The Law Which Compels die weinig toevoegen aan de plaat. Ook zijn de grunge en slowcoreinvloeden aanwezig, maar in een zeer subtiele vorm.

Nu lijkt het alsof ik superveel kanttekeningen heb, maar Magus is gewoon een erg sterke plaat geworden. De band verfijnt zijn typerende sound nog wat meer en brengt meer gelaagdheid. Toch keek ik uit naar een plaat die de experimenten van de drie EP's en de sludgesound feilloos zou vermengen in een meesterwerk, iets dat Thou gewoon in zijn mars heeft. Dat zou wellicht een 5*-plaat zijn geweest, nu twijfel ik tussen 4* en 4,5*. Dat gaan meer luisterbeurten uitwijzen.