Dawn Landes - Meet Me at the River (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dawn Landes - Meet Me At The River - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De nieuwe van Dawn Landes verdween bijna tussen wal en schip, maar blijkt een parel binnen de rootsmuziek van het moment
De vorige van Dawn Landes viel me eerlijk gezegd wat tegen, wat er vast aan heeft bijgedragen dat Meet Me At The River niet onmiddellijk boven op de stapel lag. Toen de plaat hier eenmaal lag werd me snel duidelijk dat de Amerikaanse singer-songwriter een prachtplaat heeft gemaakt. Meet Me At The River laat zich beluisteren als een klassieke 70s countryplaat met hier en daar een snufje alt-country en imponeert zowel in productioneel, muzikaal als vocaal opzicht met songs die stuk voor stuk blijven hangen en je langzaam maar zeker steeds dierbaarder worden.



Er verschijnen momenteel zo idioot veel platen dat het niet te voorkomen is dat er af en toe één tussen wal en schip valt. Het was bijna gebeurd met Meet Me At The River van Dawn Landes, wat deels ook wel te maken heeft met het feit dat de plaat pas in Nederland werd uitgebracht toen de internationale aandacht voor de plaat al weer grotendeels was verstomd.

Meet Me At The River stond dan ook niet meer op mijn lijstje, tot ik de bijzonder lovende recensie in het Britse muziektijdschrift Uncut nog eens doorlas en toch wel nieuwsgierig werd naar de nieuwe plaat van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, die door Uncut met een zeldzame 9 werd beloond.

Dawn Landes komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. De in Louisville, Kentucky, geboren muzikante debuteerde in 2005 en leverde de afgelopen tien jaar met Fireproof, Sweet Heart Rodeo en Bluebird drie platen af die warm werden onthaald door zowel de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek als de critici. Sinds Bluebird was het lang stil, maar afgelopen zomer dook Dawn Landes eindelijk weer op met een nieuwe plaat. Persoonlijk vond ik Sweet Heart Rodeo een uitstekende plaat, maar viel het uiterst ingetogen en wel erg voortkabbelende Bluebird, waarop Dawn Landes het einde van haar huwelijk met muzikant Josh Ritter verwerkte, me toch wat tegen.

Het is wat mij betreft dan ook goed nieuws dat Dawn Landes op Meet Me At The River heeft gekozen voor een voller en wat meer uptempo geluid. De singer-songwriter uit Nashville deed voor de productie van haar nieuwe plaat een beroep op de legendarische Nashville producer Fred Foster, die in de Amerikaanse country hoofdstad werkte met de groten der aarde.

Fred Foster heeft Meet Me At The River voorzien van een warm en rijk countrygeluid, dat je mee terugneemt naar de country zoals die in de jaren 70 werd gemaakt. Het is een geluid dat fraai wordt ingekleurd door een aantal prima muzikanten uit de Nashville scene en waarin de pedal steel uiteraard niet ontbreekt. Het is ook een geluid waarin de uitstekende stem van Dawn Landes beter gedijt dan in het vrij sobere geluid op haar vorige plaat.

De singer-songwriter die lang het leven van een nomade heeft geleefd en via Kentucky, Missouri en New York uiteindelijk in Nashville is terecht gekomen, klinkt op haar nieuwe plaat als een van de grote countryzangeressen uit de country van weleer en doet er qua stem niet voor onder.

De fraaie instrumentatie, tijdloze productie en de krachtige stem van Dawn Landes zijn de belangrijkste ingrediënten van Meet Me At The River, maar Dawn Landes vertelt ook nog eens mooie persoonlijke verhalen en schrijft aansprekende songs, die ook nog eens makkelijk blijven hangen. Het heeft er voor gezorgd dat de nieuwe plaat van Dawn Landes me heel snel dierbaar is geworden.

Het maakt het extra pijnlijk dat de plaat lange tijd onopgemerkt dreigde te blijven en in Nederland sowieso weinig aandacht krijgt, maar gelukkig zette Uncut me weer op het juiste spoor. Het is dringen in het genre op het moment, maar deze moet wat mij betreft gehoord worden als een van de smaakmakers van het moment. Erwin Zijleman

Lekker country plaatje. Dawn Landes heeft een mooie stem en haar teksten zijn sterk, muzikaal is het lekker gevarieerd (van honky tonk tot mooie pianoballads) waardoor het nergens saai wordt.

Prijsnummers zijn wat mij betreft het dreigende What is The Color of The Soul of Man en het afsluitende I Don't Dance.

Fans van het genre kunnen deze blind aanschaffen.