Ange - Guet-apens (1978)

ook dit is weer een heerlijk album van dit franse sympho bandje ...

Helemaal mee eens, prachtige progrock.

Het beste album dat Ange heeft gemaakt. het vertellende van Décamps en soms het bijna schreeuwerige, je moet ervan houden uiteraard, maar het heeft veel emotie en ik krijg er geen genoeg van. Instrumentaal is het niet super ingewikkeld, maar het past allemaal precies.

Ange heeft twee jaar gewacht voordat het opnieuw de studio in ging en de band was wel wat veranderd. Enkel de broers Decamps waren nog van de oude garde. Maar hoewel er wel andere muzikanten aanwezig waren, had dit verder geen gevolg voor de muziek.
Het is het laatste 'classic' album van Ange, voordat de punk en new wave aardig huis hielden in de muziek scene en weinig ruimte meer lieten voor de prog muziek.
Dit album is minder bekend dan een aantal voorgangers, maar doet er niet voor onder. Francis Décamps bepaalt met zijn mellotron en meer nog met zijn Viscount orgel hoofdzakelijk het geluid en broer Christian mag helemaal los gaan in zang en tekst. Daarbij is de afsluiter van meer dan 14 minuten (Capitaine Coeur de Miel) een waardige afsluiter van een periode. Dit nummer wordt nog vaak gespeeld bij concerten, samen met Reveille-toi.
Ik heb deze muziek nog op een heerlijk ouderwets cassettebandje en toen ineens mijn Marantz cassettedeck het begaf heb ik het een tijdje niet kunnen beluisteren. Nu staat er een tweedehands Sony en klinkt de muziek toch weer door de luidsprekers. En de kwaliteit van het bandje is nog prima !
Het album wordt op dit moment bijzonder goed beoordeeld door critici en door menigeen als het beste van Ange betiteld. Het is zonder meer één van de 'heavy-ste' albums van Ange, het is hard, dreigend. Ook hier op Music Meter wordt het album hoog gewaardeerd, maar 7 stemmen is wel erg weinig voor zo'n album.
Guet Apens betekent 'hinderlaag' maar het blijft moeilijk om de teksten te begrijpen, door het poëtische Frans. Desondanks is het echt genieten van deze oude prog/symphonische muziek uit de jaren 70.
Ik blijf de band promoten, dat verdient ze.

Leuk, al die stukjes die je bij de Ange-albums schrijft, Teacher!

Ik vermoed dat ik deze van de studio-albums wel de sterkste vind, en dat is dan vooral omdat hier - minder dan op de voorgangers - eigenlijk geen matige nummers op staan. Capitaine Coeur de Miel, dat ik gelukkig ook live heb mogen horen, steekt er echter wel met kop en schouders bovenuit.

Wat eigenlijk het meest jammere is, is dat er geen live-opnamen uit deze periode beschikbaar zijn. Tome VI van een jaar eerder toont een band die live nog zoveel beter is dan op plaat en hoe mooi zou het zijn als we ook van bijvoorbeeld Capitaine een contemporaine liveversie zouden hebben gehad...