Dieter van der Westen Band - Me and You (2018)

Op een donkere dinsdagavond in Leiden speelde de Belgische band TMGS in de Q-Bus. Het betrof een dubble bill met de Dieter van der Westen Band. Na het prima optreden (van beide bands overigens) de cd gekocht.

Deze blijkt ook uiterst genoeglijk te zijn. De zacht kabbelende Americana met een licht duistere ondertoon die het album opent, 'Driving Home', zet de toon voor het eerste deel van het album. De hele band komt prima tot zijn recht in het brede geluid. Ieder instrument komt duidelijk voorbij en kleurt de nummers in. Dan is een viool iets meer leidend, dan een dobro of banjo. Daar overheen zingt Van der Westen met een stem die voorzien is van een heel prettig randje, waardoor je hem net even iets eerder gelooft. De samenzang met de bandleden maakt het plaatje helemaal af.

Precies op tijd kantelt Me And You iets. Een ruiger geluid vervangt de Americana. Vervolgens volgt het een meer dan een eeuw oude 'Jesse James' dat een blijk van herkenning teweeg brengt. Daarna verrast Van der Westen past echt. 'Take Me Higher' kan zelfs als een lichte vorm van Sly & the Family Stone genoemd worden. Bij vlagen doet het nummer mij in ieder geval er echt aan denken. Met het ook al stevigere 'Where I Belong' pietert Me and You alles behalve uit. Kortom, de verrassingen heeft de band echt tot op het einde bewaart en scoort daarmee ook nog eens. Me And You is een zeer deugdelijke album.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.