Mikaela Davis - Delivery (2018)

Het is een beetje vreemd op de single Delivery veel piano te horen terwijl ik een harp verwachte. Het nummer kreeg een plek op een paar alternative Folk albums. Waarschijnlijk dat een singer-songwriter met een harp daaronder valt. Het alternatieve zal dan wel de prominent aanwezige en zwaar fuzzende gitaar zijn.

Gelukkig is op de tweede single Other Lover wel een harp te horen. Echt heel bijzonder vind ik haar harpspel niet maar het is een smaakje waarmee ze zich van de rest kan onderscheiden en samen met de platina blonde haren valt ze dan misschien genoeg op om er haar brood mee te verdienen.

Ook Little Bird aangehoord waar de zang iets meer centraal staat in een mix van Folk Rock en Pop, het is de meest aansprekende / catchy van de drie singles.

Ik hoop later op het album al ook een nummer te horen waar ze echt alles uit de kast haalt op de harp.

Half Right is uitgebracht als single maar opmerkelijk genoeg niet op dit album, zou er een Deluxe versie gepland zijn? In elk geval meer ruimte voor de harp en dus wel jammer als die ontbreekt.

Edit: is een cover van Elliot Smith

De eerste beluistering valt goed toch hoopte ik op iets meer harp. In de korte nummers stapt ze in genoeg zijpaden naast de poppy Folk zodat het nergens gaat vervelen.

Little Bird met Americana neigingen en fuzzy gitaar was en is en het beste nummer van dit album.

Do You Wanna Be Mine? is een vreemde eend op dit album, dit is gewoon Indie Rock alleen lijkt het dat de synth hier gesamplede noten van de harp gebruikt (naast af en toe de echte harp).

De toegevoegde waarde van The Staves ontgaat me, hadden ook onbekende achtergrondzangeressen kunnen doen. Nou ja, zo bekend zijn ze natuurlijk ook weer niet.

De herkenbare stem van Mikaela Davis is er wel eentje die snel zou kunnen irriteren, volgens mij is er een bepaalde EQ bandbreedte op het effect/galm te nadrukkelijk aanwezig. Het is jammer dat ze weinig natuurlijke vibrato op haar stem heeft, dat zou ze eigenlijk met een stemcoach verder moeten ontwikkelen.

...en jammer dus dat die Elliot Smith cover ontbreekt.

Een vrij zwak midden (Emily en Do You Wanne Be Mine?), maar verder alleen maar topnummers. Toch wel een release waar ik - door de sterke singles - naar uitkeek en het album stelt me zeker niet teleur.

Het ingetogen Emily heeft wel die harp heel prominent op de voorgrond. Ben ook niet vies van de Indie Rock van Do You Wanna Be Mine? het is wel een groot contrast, maar dat lossen ze met die fade-in toch aardig op.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mikaela Davis - Delivery - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mikaela Davis begon op jonge leeftijd met het bespelen van de harp, maar combineerde haar liefde voor dit instrument en de klassieke muziek met het schrijven van haar eigen songs.

Op YouTube zijn een aantal filmpjes te vinden waarop de jonge singer-songwriter uit Rochester, New York, met haar harp songs van onder andere Elliott Smith vertolkt (absoluut een aanrader trouwens), maar op haar debuut speelt het instrument in eerste instantie geen rol van betekenis.

De openingstrack van Delivery laat een broeierig geluid horen waarin de gitaren soms stevig en gruizig zijn en de klanken van de piano opvallend zwaar zijn aangezet. Het is een openingstrack die naar meer smaakt, al is het maar omdat Mikaela Davis is voorzien van een bijzonder en wat mij betreft aangenaam stemgeluid.

Mikaela Davis smeedt op haar debuut op verrassende wijze meerdere invloeden aan elkaar en schakelt soepel tussen folk, pop, rock en funk. Ook wanneer in de derde track de harp voor het eerst dominant opduikt, weet de Amerikaanse singer-songwriter haar bijzondere geluid te behouden door de serene klanken van de harp af te wisselen met gruizige gitaren.

Op Delivery werkt de jonge singer-songwriter met de ritmesectie van haar eigen band en wordt ze in twee tracks bijgestaan door The Staves, die zorgen voor fraaie harmonieën. Het levert een bijzonder klinkend geluid op, dat op subtiele wijze laveert tussen de sound van de jaren 70 en de eigentijdse popmuziek. Het is een geluid dat haar eigenzinnigheid voor een deel ontleend aan de niet heel erg gangbare harp, die gelukkig niet al te zoetsappig klinkt, maar ook de bijzondere productie draagt nadrukkelijk bij aan het fraaie eindresultaat.

Je hoort onmiddellijk dat er een producer van naam en faam heeft plaatsgenomen achter de knoppen en dit blijkt de onder andere van St. Vincent, Angel Olsen en David Byrne bekende John Congleton. De Amerikaanse topproducer heeft het debuut van Mikaela Davis voorzien van een geluid waarin ze alle kanten op kan.

Een aantal tracks op de plaat passen met enige fantasie in het hokje rootsmuziek, maar ook de hokjes pop en rock moeten voor het debuut van Mikaele Davis worden geopend. Ik kan me voorstellen dat haar meisjesachtige stem gemengde reacties zal oproepen, maar persoonlijk ben ik zeer gecharmeerd van de vocalen op Delivery. Het zijn vocalen die aan kracht winnen wanneer je de plaat vaker hoort en die het debuut van Mikaela Davis, net als het instrumentarium op de plaat en de productie van de plaat, voorzien van meerdere kleuren.

Het valt niet mee om de muziek van Mikaela Davis te vergelijken met de muziek van anderen (ik hoor misschien nog wel het meest van Til Tuesday; de eerste band van Aimee Mann en hiernaast wat van Natalie Prass) en het is nog lastiger om de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter in een hokje te duwen, maar ook dit draagt alleen maar bij aan de charme van dit debuut.

Een plaat midden in de zomer uitbrengen is vanuit strategisch oogpunt waarschijnlijk niet heel handig, maar het debuut van Mikaela Davis verdient het absoluut om te worden opgepikt. Mijn heeft ze in ieder geval te pakken. Erwin Zijleman