Nothing - Dance on the Blacktop (2018)

Zero Day en Blue Line Day weten mij allebei niet echt te enthousiasmeren voor deze plaat. Guilty of Everything en Tired of Tomorrow zijn twee van mijn meest beluisterde platen van de afgelopen jaren, maar dit nieuwe werk klinkt herkauwd en de nummers liggen ongelofelijk in hetzelfde stramien. De shoegaze is er nu bijna volledig uitgeramd en je houdt middelmatige lamlendige jaren '90 grunge met een licht dromerig randje over.

Dit staat nog steeds op het label Relapse? Wordt steeds softig dat label. Enfin, tot nu toe hoor ik nog geen nummers als Vertigo Flowers, Our Plague en Everyone Is Happy.
Zero Day is nog wel te doen!

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ik ken deze act enkel van de cover In Metal

Zeker niet slecht, maar wel een lichte tegenvaller na twee geniale platen. Vocaal (zoals al op Zero Day) een stuk minder, en een aantal nummers pakken gewoon niet. Heeft meer luisterbeurten nodig, want de riffs en sound zijn op nummers als Blue Line Baby, I Hate the Flowers of de afsluitende track toch wel erg lekker.

Wat een ontzettend lelijke productie. En het is niet dat ik dit soort muziek niet gewend ben, luister genoeg shoegaze, noiserock, etc. Maar dit klinkt ontzettend dof en het geluid lijkt ook heel ver weg. Moet het volume flink opendraaien om het fatsoenlijk te horen. Ik hoor wel dat er mooie riffjes/melodieën inzitten, maar als het zo klinkt kan ik er vrij weinig mee.

De eerste twee tracks maakten mij niet enthousiast en ik vond de eerste luisterbeurt van de plaat zelfs saai, maar ik heb ineens een klik gevonden met Dance on the Blacktop. De sporadische metalkant van Nothing is nu echt helemaal weg, maar dit is wel een zwaardere plaat dan Tired of Tomorrow, die zich grotendeels op de grungekant van de band focuste. Dit is de rijkste en meest doordachte plaat van de band tot nu toe. De sfeer is zeer melancholisch met een combinatie van shoegaze, britpop, grunge en alternatieve rock à la Dinosaur Jr. Het mooiste nummer vind ik toch wel The Carpenter's Son, een traag bewegend shoegazerequiem over Domenic Palermo's vader.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nothing - Dance On The Blacktop - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De muziek van de Amerikaanse band Nothing is mij tot dusver volledig ontgaan, maar nadat ik hun nieuwe plaat Dance On The Blacktop had beluisterd en diep onder de indruk raakte van deze plaat, ben ik ook eens in het oudere werk van de band gedoken.

Op haar debuut Guilty Of Nothing uit 2014 maakt de band uit Philadelphia in kleine kring enorme indruk met donkere en indringende muziek. Het is muziek die zich vooral heeft laten inspireren door de shoegaze van bijvoorbeeld My Bloody Valentine, maar ook flarden metal en postpunk hebben hun weg gevonden naar het debuut van de band.

De in 2016 verschenen tweede plaat van de band, Tired Of Tomorrow, borduurde deels voort op het geweldige debuut, maar koos ook voor een wat gepolijster en meer grunge georiënteerd geluid, dat mij toch wat minder aanspreekt.

Het zijn zoals gezegd platen die ik destijds heb gemist, maar de nieuwe plaat van de band kwam direct hard aan en is sindsdien niet meer van de platenspeler te krijgen. Op Dance On The Blacktop trekt Nothing de lijn van met name de eerste plaat door, al zijn invloeden uit de shoegaze wat verder naar de achtergrond gedrongen, wat overigens zeker niet betekent dat ze verdwenen zijn.

Dance On The Blacktop klinkt veel lomer en dromeriger dan het debuut van de band, maar ook de derde plaat van Nothing is een aardedonkere plaat, waarop de gruizige gitaarwolken misschien iets minder prominent aanwezig zijn, maar nog steeds met enige regelmaat opduiken en van een betoverende schoonheid zijn.

Het zijn gitaarwolken die worden afgewisseld met meer ingetogen gitaarwerk, waardoor de nieuwe plaat van Nothing wel wat aan The Smashing Pumpkins doet denken. Ook invloeden uit de grunge, de noise-rock, de post-punk en de indie-rock hebben hun weg gevonden naar het geluid van Nothing, terwijl invloeden uit de metal zijn verdwenen. Dance On The Blacktop deelt hierdoor niet zo’n mokerslag uit als het debuut van de band, maar persoonlijk vind ik dat niet zo erg.

Zanger Domenic Palermo liep in het verleden de nodige klappen op en dat lijkt te hebben geresulteerd in een hersenbeschadiging die uiteindelijk flinke gevolgen kan hebben. Het is een plausibele verklaring voor de kwetsbare en vaak zeer melancholisch klinkende zang op de plaat, die prachtig is gevangen in de dynamische maar ook bezwerende productie van John Agnello (Dinosaur Jr., Sonic Youth, Madrugada).

Liefhebbers van het aardedonkere shoegaze geluid van de band zullen het nieuwe geluid van de band waarschijnlijk wat te gepolijst en veelkleurig vinden, maar ik had direct bij eerste beluistering iets met deze plaat. Nothing combineert gruizige gitaarwolken met opvallend melodieuze songs. Het zijn songs die zijn voorzien van een donkere en emotionele lading, maar het zijn ook opvallend lekker in het gehoor liggende songs.

Het is soms niet goed uit te leggen waarom een plaat iets met je doet, maar sinds ik Dance On The Blacktop voor het eerst hoorde ben ik verknocht aan deze plaat en word ik steeds weer van mijn sokken geblazen door het fascinerende geluid van de band.

Ook het toch flink anders klinkende debuut van de band heb ik inmiddels omarmd, maar de derde plaat van de band uit Philadelphia vind ik onderscheidender. Het is prachtig hoe Nothing er in slaagt om gruizige shoegaze wolken te combineren met meer ingetogen werk en het is knap hoe de band rockmuziek vol gevoel te maken zonder dat het zouteloze emo wordt. Geweldige plaat als je het mij vraagt. En ik zou ook zeker het debuut van de band nog even checken. Erwin Zijleman

Fijn om naar shoegaze te luisteren als het goed is. Dit vind ik weer een fijne band. Ik hoor hier ook Ride in. De tweede helft van het album vind ik hem nog sterker dan het eerste deel.