Hank Mobley - No Room for Squares (1964)

De hoezen van het Blue Note label blijven een feest voor het oog. En in dit geval is de muziek een feest voor het oor.

Mobley scoort altijd wel goed bij mij en dit album hoort zeker in het rijtje favorieten. Ik durf zelfs wel te stellen dat No Room for Squares één van zijn beste albums is.

Gave hoes , hè? Al wat hip-hop in de jazz hoes.

Ik heb deze al meerdere malen beluisterd, maar een paar nummers liggen me nog niet zo. Zelf heb ik overigens tot nu toe Soul Station en een aantal albums van anderen waar hij op mee speelt. Overigens is dit album voor amper 6 euro op CD in je bezit.

Ondanks dat ik het (nog) niet in bezit heb, zit ie wel in mijn top 5 Hank Mobley albums

Wat een waanzinnige plaat deze. Het nummer Carolyn (van Lee Morgan) is echt fantastisch mooi. Maar de up-tempo songs mogen er ook zeker wezen. Zowel Byrd als Morgan op trompet, en Hill en Hancock op piano. Dit is echt weer zo een plaat waar ik naar op zoek ga. Een klasseplaat en ik moet zeggen dat ik de sound van Mobley erg waardeer. Geen idee of hij een virtuoos is of niet, maar zijn sound is heerlijk warm.

Wat ik ook bijzonder aan deze plaat vind, is de consistente flow, kwaliteit en sound. Het zijn twee sessies met twee verschillende line-ups, maar de songs passen heel erg goed bij elkaar, ook al verschillen de stijlen van de solisten.

Van Hank Mobley moet ik nog een hoop platen ontdekken, maar No Room for Squares bevalt mij alvast bijzonder goed. Vooral in de late uurtjes kan ik hier enorm van genieten. Niet alleen vanwege het sterke samenspel van Mobley en zijn getalenteerde kompanen (die bijna allemaal imposante carrières zouden krijgen), maar zeker ook omwille van de geslaagde, zeer melodieuze composities. Three Way Split, Carolyn en het titelnummer springen er voor mij uit.