Neil & Liam Finn - Lightsleeper (2018)

Zie dit album toevallig vandaag in de lijst staan van wat deze vrijdag uit komt. Ik volg Neil Finn niet echt maar zo af en toe luister ik wel wat.

Iets Beatlesque maar ook herinneringen aan Split Enz op het wat 'trippy' Ghosts. Ook Back to Life (de eerste single) heeft een wat alternatief ingetogen sfeertje, inclusief een mandoline en harmonium intermezzo. Afsluiter en 'b-kantje' Hold Her Close, ingetogen singer-songwriter met akoestische gitaar en wat subtiele muzikaal ingekleurde, naar het einde mooi aanzwellende synths die een vioolpartij invullen.

Vermoedelijk een leuk album om tenminste een paar keer aan te horen.

Mooi album maar net iets te lang. Dat kan blijkbaar ook bij albums van 50 minuten. Op een gegeven gaat de aandacht weg en wordt het (te) veel van het zelfde.

Het heeft veel dromerige nummers, tempo licht niet hoog. De eerste beluistering valt goed, wel een luisteralbum waar je geen radio-hit-single op moet gaan zoeken.

Maar als ik Where's My Room hoor dan moet ik aan Prince denken zo ten tijde van Around The World in a Day, ook met die dames in de achtergrondzang die net als Wendy & Lisa even vanuit de achtergrond naar voren prikken. Halverwege kantelt het na een piano overgang, de Funk elementen verdwijnen dan even. Later komen er dan weer typische 70s strijkers accenten die zo in een Disco nummer passen. De 'drum fills' doen me dan weer denken aan Ringo op bepaalde Beatles tracks. Het gaat met andere woorden alle kanten op, een experiment die niet als zodanig begint maar wel in ontaard... wel iets te veel van het goede in de laatste minuut.

Listen met vermoedelijk Liam op leadvocal opgebouwd rond de piano en subtiele galm-effecten.

De eerste minuut van Hiding Place met aanzwellende strijkers (uit de synth) had zo op de score van een film kunnen staan. Verderop klinkt het als een mix van piano-ballad en lullaby. Ook deze kantelt halverwege en doet dan Ambient aan met Sci-Fi-elektronische effecten.

Afsluiter Hold Her Close met een minimum aan experimenteel klinkt meer als een regulier slaapliedje. Gelaagde stemmen en synth tapijten, is mijn favoriet.

Een experimenteel album, veel Downtempo, dat vooral dromerig, licht melancholisch en retro klinkt... herinneringen aan de Beatles en Prince en diverse muziekstijlen uit de late 60s, 70s tot de vroege 80s. Alleen de inbreng van synths is subtiel en de (elektrische) piano iets meer aanwezig. De samenzang klinkt ook erg lekker, hun stemmen passen goed bij elkaar.

De single Back to Life is redelijk goed representatief voor het album.

Ze hadden misschien moeten kiezen voor 2 EP's met de ene de meer energieke nummers en op de andere de meer dromerige / experimentele.

Pas de 4e luisterbeurt maar halfje erbij...

Hold Her Close is gewoon één van de mooiste nummers van dit jaar... tijdeloos.

In Paradiso in Januari! Helemaal top!

Deze plaat kabbelt inderdaad maar voort. Toch heeft dit album een aangename flow waardoor het nooit vervelend wordt.

In eerste instantie vond ik het plaatje maar weinig aan, een stroperig geheel, weinig spanning en verre van het toegankelijker Crowded House materiaal. Echter de nummers beginnen na verloop van tijd iets van hun schoonheid prijs te geven. Een song als Listen is fraai, fragiel en voorzien van mooie arrangementen. Back to Life begint wat aarzelend maar heeft een onweerstaanbaar kamerbreed refrein. Het gezamenlijke geneurie van vader en zoon in Anger Plays a Part is van een doeltreffende eenvoud maar schiet wel raak. Ghosts, met zijn verslavende ritme is ook al zo'n voltreffer, ik moet trouwens herhaaldelijk denken aan Mike Patton, deze song had zo uit zijn pen kunnen vloeien. Zo blijft dit schijfje zich aan mij opdringen en - ik haat de term - blijkt dit een typisch groeiplaatje te zijn.
Neil Finn bleek en blijkt geweldige compositorische kwaliteiten te bezitten, of het nu om hitgevoelige oorkruipers gaat zoals bij Crowded House, of wat Spartaanser materiaal, ontoegankelijker van aard, zoals met zijn zoon Liam, hij kan het allemaal. Tel de kraakheldere productie erbij op en je hebt een prima worp in handen. Zet de beste man mij toch nog op het verkeerde been, die dekselse Neil toch.

Moet ik toch eens beluisteren dit album.
Meestal bevalt de man zijn compositorische kwaliteiten mij wel.