Panopticon - The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness, Part 2 (2018)

Normaal gesproken blaast Panopticon een gure zwartmetalen wind door je speakers om je deelgenoot te maken van vele onherbergzame landschappen die de Nieuwe Wereld rijk is. W
Daarbij schuwt de man achter het project het gebruik niet van instrumenten die gelinkt kunnen worden aan country en americanadingen.

Wat dan als Panopticon helemaal folk gaat en de metal (grotendeels) achterwege laat? Denk een beetje Bob Dylan met wat extra peper. Weet ik veel hoe je dit moet omschrijven? En eigenlijk blijft er dan zeker een sterke plaat over. Soms bijna vrolijk en soms fraai en meeslepend zoals de rest van de discografie. Apart spul.

Apart indeed. Ik wist wat er te verwachten was, maar ben toch behoorlijk omver geblazen en niet door decibellen. Bob Dylan? Op zoek naar een vergelijkbaar geluid kom ik twintig jaar later uit, bij Sol Invictus.

Dat kan. Dat ik Dylan noemde, komt omdat ik verder geen reet van dat genre verder weet. Gaat om het idee.

Part 1 van dit ding is overigens wel gewoon beuken geblazen. In lijn met Roads To The North, het laaste album wat ik van deze artiest in huis haalde.