Funeral Mist - Hekatomb (2018)

De nieuwe Funeral Mist gaat wat ongemerkt aan de MuMers voorbij. Het was ook maar de vraag of en hoe Salvation en Maranatha overtroffen konden worden. Hekatomb lijkt daar dan ook niet in te slagen. Niettemin schuurt het er qua niveau wel tegenaan. Op het gebied van snelheid en agressiviteit zoekt Arioch of Mortuus of hoe de fuck deze man ook genoemd wil worden, de schuimbekkende energie van Salvation weer eens op.

Afgezien van enkele invloeden uit Oosterse culturen en wat bezwerend gromwerk is Hekatomb wel meer een rechtdoorzee black metal plaat dan het overige werk van Funeral Mist. Wel eentje met een overrompelend geluid en technisch instrumentaal werk dan. Ik moet bekennen dat de vergelijking met Marduk voor de hand lijkt te liggen. Dat is jammer want Funeral Mist had een speciale status. Wel vind ik Hekatomb enthousiaster en frisser dan Viktoria van Marduk ofschoon ik dat album ook erg genietbaar vind.

Kortom, Hekatomb barst van de kwaliteiten maar verliest de slag met de legendarische status van de voorgaande worpen van Funeral Mist. De tijd zal leren op welke wijze Hekatomb in de stenen tabletten gebeiteld zal worden. Op dit moment is het zeker genieten geblazen.

Die riffs op Shedding Skin en Cockatrice SMULLEN!!
Vooral op Shedding Skin het losse bekken voor de riff uit!

Inderdaad erg grote raakvlakken met met name Marduk, maar deze heeft vaker gedraaid dan Viktoria.

Het schijfje is wel gaan groeien ondertussen.

Wat een groeibriljant dit! Geef m idd tijd. Waar Mortuus de harmonieën vandaan tovert, geen idee, maar geniaal zijn ze! Hier en daar zelfs melancholisch, gecombineerd met een kotsende herrie die niet geschikt is voor mensen met zwakke magen. Hogere school black metal...