Beverly Glenn-Copeland - Beverly Glenn​-​Copeland (1971)

Bijzonder verhaal achter deze (overigens transgendere - hence the name) zanger. Zijn muziek is momenteel online vrij populair in de niche, terwijl zijn twee studioalbums (een uit 1970 en een uit 1986) in zeer geringe oplages in totale obscuriteit uitkwamen. De muziek is ook vrij bijzonder. Waar zijn studioalbum uit 1986 praktisch keyboard new age is met net booming Detroit-techno invloeden, is deze debuutplaat radicaal anders. Echte freefolk (jazz meets folk), ondanks dat deze term destijds nog niet echt geschapen was. Daarnaast is het bijzonder hoeveel Beverly klinkt als Tim Buckley. Muzikaal zijn er genoeg overeenkomsten te benoemen, maar vooral vocaal lijken de heren zeer op elkaar. En dan heb ik het over de experimentele Buckley. De Buckley van het vierluik 'Happy/Sad', 'Blue Afternoon', 'Lorca' en 'Starsailor'. Muzikaal is Beverly misschien hier niet tot in het extreme zo experimenterend als Buckley op 'Lorca' en 'Starsailor', doch is het zeker vergelijkbaar met 'Blue Afternoon'. Het tempo van die plaat komt overeen met dit plaatje eveneens de zo meanderende instrumentatie en het melismatische gezang. Gaat het luisteren! En gaat hem daarna zien op LGW18 komende november. Ik ben zeer benieuwd wat hij gaat spelen, hoe hij het gaat spelen en met welk instrumentarium hij zijn 'songbook' gaat performen.

Het blijft fascinerend hoe sommige artiesten meteen op handen gedragen worden en andere decennialang een vrij anoniem muzikaal bestaan leiden. Dat laatste geldt zeker ook voor zanger en componist Beverly Glenn-Copeland, die pas de laatste jaren op warme belangstelling kan rekenen, mede dankzij de heruitgave van onder meer dit album.

Beverly Glenn-Copeland werd in 1944 geboren in Philadelphia, Pennsylvania als Beverly, een zwarte Amerikaanse vrouw. Nu is hij Glenn, een zwarte Canadese transman. Hij verhuisde in 1961 van zijn geboortestad Philadelphia naar Montréal om klassieke muziek te studeren aan de McGill University (met de nadruk op Lieder, klassieke kunstliederen uit Duitsland en Frankrijk). Nadien is hij nooit meer teruggekeerd naar de Verenigde Staten, het kalmere Canada past beter bij hem. Na zijn studie voelde hij zich geroepen om muziek te schrijven die invloeden van de talloze muziekculturen waar hij van was gaan houden, zou verweven. Succes bleef lange tijd uit, dus in de tussentijd verdiende hij zijn geld met het componeren van musicals, opera en kindermuziek voor het Canadese Sesamstraat. Ook was hij jarenlang als ‘Beverly’ een vaste gast in een kinderprogramma.

Dit titelloze debuutalbum onder de naam Beverly Glenn​-​Copeland bestaat uit acht wonderschone nummers, waarop Glenn-Copeland een schitterend amalgaam van folk, pop en jazz ten gehore brengt. Tijdgenoten als Joni Mitchell, Nick Drake, Tim Buckley of voor mijn part Terry Callier zijn nooit ver weg, maar toch bleef dit album lange tijd vrijwel onopgemerkt. Dat is eeuwig zonde, maar ik ben blij dat zijn muziek nu dan toch eindelijk wordt opgepikt, zij het vijftig jaar na dato. Ook liefhebbers van bijvoorbeeld Ryley Walker zouden hier nodig eens naar moeten luisteren.

Erg mooi album van deze Beverly Glenn-Copeland, over wie hierboven al uitgebreid wordt verteld. Ik zal het dus wat korter houden nu, en zeggen dat dit me wel erg ligt. Ik hoor hier wat Nick Drake in terug, en nog meer Tim Buckley, maar deze artiest is eigenzinnig genoeg om er iets unieks van te hebben gemaakt. Waarbij niet elk experiment even goed uitdraait.

Toppers zijn voor mij de rustige opener, Ghost House en de stormachtige afsluiter. In het middenstuk zakt het ietwat in en die voorlaatste song is, hoewel erg gewaagd, niet helemaal geslaagd. Ik moet echter bekennen dat dit album me wel weet te raken, of tenminste wat van mijn melk weet te brengen, en dat is altijd wel 'ns verheugend.

4 sterren

Ik ben er nogal laat bij lees ik, maar wat een fraaie ontdekking is dit zeg. Het is niet vaak dat ik zo'n oud album ontdek dat zó goed is, het voelt echt alsof ik een verloren schat heb ontdekt. Color of anyhow is al prachtig, maar Ghost house is echt magistraal. Afsluiter Erzili doet er nog een schepje bovenop. Wow!