Ben Bostick - Hellfire (2018)

Typisch een plaatje van achter het stuur gaan zitten, flink gassen en door razen. Dit is iets te zwart-wit gesteld, maar dekt de lading wel. Het album begint met een flink statement genaamd 'No Show Blues' waarin al het beste van Ben Bostick en zijn band volledig samen komt. Country rock met vleugjes blues rock en af en toe een uitstapje naar meer reguliere country, maar nooit zonder een vies klinkende elektrische gitaar. Rock blijft altijd een element, al moet de luisteraar soms even geduld hebben.

Een van de heel lekkere klinkende elementen op deze plaat is het rollende honky tonk piano geluid in veel van de nummers. Afgezet tegen de country en rock (and roll) licks van de lead gitaar zorgt dat voor een heel aangename afwisseling, die Hellfire een volstrekt eigen sfeer meegeven. Verder moet men niet naar iets eigens zoeken, daarvoor is deze plaat te bekend klinkend in het genre.

Met een stem als afgesleten banden op te heet asfalt, klinkt Bostick ruig en een tikje gevoelloos. Dat past hier allemaal prima bij. Stoer de nacht in zingend alsof er geen morgen komt. Met Hellfire in het zicht is dat wellicht ook zo. Tot die tijd genieten zou ik zeggen van een potje uiterst stoere muziek. Diepe gevoelens zijn even voor later.

Het hele verhaal staat op WoNoBlog:

WoNoBloG: Hellfire. Ben Bostick - wonomagazine.blogspot.com

Stevige country rock met heel wat blues invloeden. Fijn besnaard is hij niet maar dat hoeft helemaal niet ook. Ongetwijfeld een ruige bolster met een zachte pit al zit de pit soms nogal diep. Ik hou er van en hoop dat nog mensen kunnen genieten van dit kleinnood. Als je al een referentie wil, denk dan aan de Beatfarmers van weleer. Stampende country rock die keer op keer een glimlach op gezicht tovert en ideaal voer is voor een zaterdag avond in een roadhouse.