The Opposition - Somewhere in Between (2018)

De muziek van The Opposition is ongeveer vanaf Blue Alice Blue geen new wave of post-punk meer. Op een paar specifieke Opposition gitaarfragmentjes na, lijkt het Opposition geluid in geen velden of wegen meer op dat gepassioneerde en oorspronkelijke bandje ten tijde van Breaking the Silence, Intimacy of Empire Days. Dat zou ik wel erg leuk hebben gevonden, maar dat verwachtte ik eigenlijk ook niet. Maar oude liefde roest klaarblijkelijk nooit en net als bij The Search, dat leuke post-punk bandje anno 2004 uit Zweden, blijf je 't toch nog altijd eventjes proberen.

Somewhere in Between is weliswaar geen slechte plaat, maar ergens positief in opvallen doet het nu ook weer niet. Dan doen tijdgenoten zoals bijvoorbeeld And Also The Trees en The Church het wat mij betreft, toch 'n stuk beter. Bovendien hebben we voor een dergelijk jaren '80 geluid op dit moment zelfs volop de keuze uit een hele nieuwe lichting steengoede post-punk/wave bands.

*nog even opveert bij Let it Burn*

Ik ben het hier helemaal mee eens. Ik vind hun nieuwe album ronduit een tegenvaller! Dan doen die jonkies het veel beter, echt wel! Traitrs, Whispering Sons, ACTORS, Bootblacks om er maar eens een paar te noemen.

Yeah!

Sterk comeback album! In tegenstelling tot de kritiek hier herken ik er toch wel het oude geluid in terug (The Mess You Made, Slipping in the Water en het titelnummer). Ik heb het album wel vaker moeten draaien om het beter te gaan vinden dan mijn eerste indruk. Live zijn ze nog steeds geweldig en op hun Facebook pagina staat dat ze volgende jaar weer de studio in gaan om nieuwe nummers op te nemen en misschien wel een nieuw album. Ik ben heel blij met deze opleving van een van mijn favoriete bands.

The Opposition - Live in Paris 2019 - Very Little Glory - YouTube

Ook ik sluit mij aan bij bovenstaande opmerkingen dat dit vreselijk tegenvalt. Ik volg de The Opposition al vanaf de jaren 80 en het is altijd een van mijn favoriete bands geweest. The Opposition bestaat nu eigenlijk alleen nog uit origineel lid Mark Long en is uitgebreid met 4 nieuwe leden. Dat is denk ik ook het probleem, ze hadden beter een andere naam kunnen kiezen want dit heeft niets meer te maken met het oude band geluid. Het baswerk van Marcus Bell en de dynamische drums van Ralph Hall hadden iets unieks. Wat je nu hoort is een dertien in een dozijn band en ik stoor mij behoorlijk aan het trage tempo van de nummers. Grootste ergernis zijn voor mij de nieuwe drummer en bassist, wat een gefröbel in de ruimte, vreselijk. De stem van Mark Long is herkenbaar en zijn gitaarwerk ook, daar zit het probleem niet. Het is het gemis van de andere twee leden (niet meer mogelijk omdat Marcus Bell niet meer onder ons is) dan wel een goede vervanging daarvan. Ik laat deze muzikale beker dan ook volledig aan mij voorbij gaan.