Nat Birchall - Cosmic Language (2018)

Weer een fantastisch album van Birchall, deze keer met een prominente rol voor dat gekke ding midden op de hoes, een harmonium. Het levert prachtige, theatrale, haast kerkelijke jazz op, die in behoorlijke vrijheid (luister maar eens naar slotnummer Dervish....) met volle overtuiging wordt gespeeld door het kundige kwartet. Dit is een plaat die voor mij spiritual jazz naar een next level brengt. Hele, hele fijne ontdekking, deze man. Enige nadeel is de korte speelduur, dit had van mij nog wel 35 minuten door mogen gaan hoor.

Gek.

Van alle Birchall-platen gaf ik deze de laagste score. Misschien toch maar weer eens luisteren.

Ik vind het harmonium zo'n lekker mellow, meditatief tapijt neerleggen, waar de andere instrumenten rustig en dan weer wat minder rustig overheen schuiven, dat het echt een afwijkend jazz geluid oplevert dat mij heel erg aanspreekt. Daarom is dit voor mij een intrigerend album dat ik kan blijven luisteren.