Tom Baxter - The Other Side of Blue (2018)

jahoor precies op mijn verjaardag een nieuwe tom baxter. Echt heel veel zin ook al valt de eerste single behoorlijk tegen denk ik dat dit best een mooi plaatje gaat worden

Tja vind m toch n beetje saai. Zanger met alleen gitaar en piano kan mij gewoon niet boeien. T kabbelt te veel. Jammer want zijn debuut heb ik nog steeds hoog zitten

Klopt. Zwelg je daarin weg, is het een topplaatje. Eentje met weinig variatie. Moeilijk om je aandacht erbij te houden. Een pracht plaat voor mensen met slaapproblemen

Ik deel de mening totaal niet van bovenstaande heren, volgens mij hebben beiden last van concentratieproblemen (Ik denk trouwens dat dit album : Bokanté & Metropole Orkest - What Heat (2018) je beter zal bevallen, muziekobsessie )

Voluit heet hij Thomas Baxter Gleave, geboren uit zeer muzikale ouders. Ook broer Charlie Winston erfde die genen. Zowel qua uiterlijk als qua stem lijken ze trouwens op elkaar.

Het heeft even geduurd, The Uncarved Block, verscheen alweer vijf jaar geleden. Reden was dat er nogal wat gebeurde in zijn privéleven, scheiding, nieuwe liefde en hij werd vader. Het heeft uiteindelijk geleid tot zijn vierde, meest persoonlijke album, The Other Side of Blue.

Met veel emotie brengt hij zijn songs, zichzelf alleen begeleidend op gitaar en soms op piano. Naast zijn persoonlijke liedjes is er ook een ode te vinden aan Davey Graham, een van de meest invloedrijke figuren uit de Britse folk in de jaren zestig.

Het zijn tijdloze songs, waarvan het opgewekte Black are The Gypsy Horses, geschreven voor zijn nieuwe liefde, mijn grote favoriet is. Reden van mijn korte recensie is, dat collega Dick Hovenga van Written in Music reeds half augustus met een prachtige recensie het gras voor mijn voeten heeft weggemaaid.

Zijn recensie, waar ik mij helemaal in kan vinden, is eventueel daar terug te lezen, mocht je nog niet nieuwsgierig geworden te zijn om The Other Side of Blue te gaan beluisteren. Verheugend is dat The Uncarved Block (het ‘nooit uitgebrachte’ meesterwerk) eind september, in een gelimiteerde oplage, op vinyl, zal uitkomen.

Album al erg lang op stapeltje van ‘herbeluisteren’ liggen. Wist niet goed wat ik ermee aan moest. Niks mis met een goeie singer/songwriter die zichzelf op gitaar en piano begeleid en sobere songs ten gehore brengt. Scheidslijn tussen kunst en kitsch is echter dun. Dit album heeft heen en weer over die lijn gehopt. Uiteindelijk toch een ruime voldoende voor Tom Baxter (zijn verdere discografie ken ik niet) De melancholie van zijn stem (en vermoedelijk het moment van de laatste luisterbeurt) laten de score toch nog positief uitvallen. Ingetogen en uit z’n tenen komen deze liedjes. Moest even indalen bij Broem.