Candi Staton - Unstoppable (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ook van Candi Staton ken ik niet veel, vage herinneringen aan Disco en verder bij mij bekend van de covers Nights on Broadway en Suspicious Minds

Snel wat aan doen! ik zou hiermee beginnen: Candi Staton - Evidence (2011)

Ze blijft maar muziek maken die Candi Staton. Sinds haar return in 2006 brengt ze op constante basis nieuwe muziek uit. Redelijk in het verlengde van elkaar, al lijkt ze met dit album een andere boodschap en vooral een andere sfeer neer te willen zetten. De leuke opener Confidence laat in ieder geval horen dat Candi vocaal nog steeds niks aan kwaliteit heeft ingeboet. Eveneens vallen de fijne blazers op. De groove zit er dan lekker in op I Fooled You, Didn’t I. Je knikt automatisch met de muziek mee en dat is mijn inziens altijd een goed teken. Op Love is You hoor je de warme stem van Candi, maar dit nummer heeft over de gehele linie een warme en positieve sound. Dat positieve horen we ook weer terug op het a-la-Chic nummer It Ain’t Over. Veel blazers, duidelijke gitaren en de krachtige stem van Staton draagt het nummer met verve. Een nummer met een glimlach.
Op People Have the Power brengt ze ook weer een positieve vibe, zoals op dit gehele album wel. Een nummer met wederom een lekkere energie. Waarmee het met Revolution of Change een stuk rustiger wordt. Een rustige ballad met bekende ingrediënten, eervol opgevoerd zonder al te veel tierelantijnen. Stand Up benadruk de positieve boodschap van het album nog maar eens extra: haal het best uit jezelf. Ook wat te denken van het met gospel overgoten Peace, Love and Understanding. De sfeer is gospel-aanverwant natuurlijk. Waar het juist weer meer groovy wordt op The Prize is not Worth the Pain. Een nummer met een goed koortje en dito blazers. Afsluiter Can I Change My Mind is warm en ontspannen van een prachtige, positieve plaat.

Er zijn dit jaar weinig goede soulalbums uitgebracht, maar gelukkig stelt 's werelds beste soulzangeres, Candi Staton, nooit teleur. Wat opvalt is dat dit album - in vergelijking met de andere soulalbums die ze de afgelopen jaren uitbracht ("His Hands", "Who's Hurting Now" en "Life Happens") - een stuk moderner en minder traditioneel klinkt dan de voorgangers voor wat betreft de instrumentatie en mastering. Zes nummers zijn hier origineel, de overige vier zijn covers, waarvan de opvallendste waarschijnlijk Patti Smiths "People Have the Power" is. Persoonlijke favorieten zijn hier het door haarzelf geschreven nummer "Love is You" en de Nick Lowe cover "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love and Understanding", maar eigenlijk zijn alle nummers goed.

Ik vind hem wat minder dan de voorgangers maar levert toch gewoon weer een goed album af.

Ondanks dat ik een groot liefhebber ben van een aantal soulzangeressen op leeftijd (Mavis Staples en Bettye Lavette in het bijzonder) heb ik mevrouw Staton links laten liggen. Via een een goede recensie op deze plaat terecht gekomen en ze past perfect in dat rijtje. Erg goede Nick Lowe cover inderdaad (en als er één nummer veel gecoverd is)! Weinig sleet nog op deze dame.