Mass Gothic - I've Tortured You Long Enough (2018)

IK ben hier op MuMe (tot nu toe) de enige die een fan is van de EP Sup Goth (2016) die me beter beviel dan het debuut. Ditmaal is het geen solo album meer van Noel Heroux maar een eerst samenwerking als duo met alleen zijn vrouw Jessica Zambri.

Van het nieuwe album zijn twee singles uitgebracht: Dark Window en J.Z.O.K. en het geluid zit ergens tussen hun vorige releases in. Het is redelijk toegankelijke Alternative Rock, lichtelijk neigend naar Shoegaze. De titel van het album intrigeert in elk geval genoeg. Hoop dat de rest wat donker van sfeer is.

Voor mij was Sup Goth één van de meest beluisterde EP's van eind 2016 die het goed deed op die winterse avonden. Het eerste album ook een beluisterd maar dat pakte me toch niet zo.

Dit album lijkt een beetje het midden tussen die twee te kiezen. Met soms een licht donker gruizig geluid en dan weer iets lichtvoetig zoals How I Love You. The Goad klinkt nog het meest als iets wat ik met die EP associeer en schuurt tegen Shoegaze. Big Window klinkt als een variant op het openingsnummer.

Van de 4 albums die vandaag uitkwamen en ik nu een eerste keer beluisterd heb is dit degene die ik als eerste weer eens wil gaan luisteren.

Favorieten: Dark Window en J.Z.O.K.

Beetje jammer dat zijn vrouw nu ineens de halve plaat vol zingt

Mass Gothic, bij zo’n naam verwacht je iets zwaars, obscuurs en depressiefs. Nee, dat is hier niet aan de orde. Bij I’ve Tortured You Long Enough hoor je eerder een grote ongecontroleerde puinhoop. Dark Window gaat traag van start, en al snel wordt geconstateerd dat de beat te langzaam staat afgesteld. Och, dan draaien we gewoon het knopje meer naar rechts en gooien er wat overgebleven computergeluidjes doorheen. Maar als dan Jessica Zambri sensueel gaat zingen, wordt het wel erg lekker. De puristen zullen hier wel balen. De van Hooray for Earth afkomstige Noel Heroux is zijn frustraties kwijt, en gaat op het tweede Mass Gothic album niet solo verder. Samen met zijn echtgenote klinkt het weer een stuk frisser, en L’Amour is hier blijkbaar als derde persoon aanwezig. Het uitgaansleven van thuisbasis New York City vormt het vluchtoord waar de inspiratie vandaan lijkt te komen. Want dankzij de foute aanwezige discodeuntjes kan het bijna niet anders. Toch ragt de gitaar er de hele tijd wel flink doorheen, maar valt dit niet zo op.

Bij Call Me staat het geluid wel goed opgesteld. Stevige postpunk drum met een bungeejumpende bas, en Heroux die hier de weg naar de microfoon weet te vinden, Zambri meer in de rol van huppelende achtergrond zangeres. Gillende gitaren die overstuur, lomp en punky het nog meer een wave timbre geven, zelfs met de NYC noise echo’s wordt op het einde nog flink gesmeten. Afrikaanse percussie gaat geleidelijk over in sfeervolle ruimtegeluiden welke de popsound van J.Z.O.K. kleur geven. Zambri trapt af met haar toegankelijk geluid, de samenzang valt samen met de ervaren vocalen van Heroux. Voor het eerst krijg je de indruk de song eerder gehoord te hebben, zo hitgevoelig komt het op mij over. De twist komt tegen het einde uiteindelijk in het net buiten de melodielijnen stompende complexe rockgeluid.

Keep On Dying zou een vergeten, goed opgeborgen track van Hooray for Earth kunnen zijn geweest, al moet er wel reëel bij stil gestaan worden dat de veelzijdige instrumentalist grotendeels daar verantwoordelijk was voor de basis. Deze ontstemde disco knaller laat ons de zo fout mogelijke veilig weg gestopte herinneringen herbeleven. Bij het mierzoete How I Love You is daar dan eindelijk de tot nu toe minder gehoorde romanticus L’Amour, al wordt zijn aanwezigheid al snel verdrongen door de jaloerse gitaar. Hij houdt zich gelukkig wel net staande. Zo mag hij ook nog het titelstuk I’ve Tortured You Long Enough aankondigen. Een prettige mix tussen optimistische synthpop inclusief eighties toeters en bellen. Met New Work wordt genadeloos toe geslagen, een stuk vervreemder en dreigender. Opeens is de toon wrang en grimmig. De Koude Oorlog wint het hier van de liefde, want in die periode blijven we wel hangen. Al opent het de deur een kiertje naar het hoofdprogramma van de jaren 90; het begin van de Amerikaanse gitaarrock.

Er hangt iets sobers in de lucht bij The Goad. Hier wordt gedweept met adorabele postpunk, maar door Zambri heeft het iets liefs in de uitvoering. De onderbreking halverwege is niet geheel passend, maar het wordt ze vergeven. De overgang en wat volgt is minder overtuigend dan het eerste gedeelte, al heeft het harmonieuze kerkelijke naar het einde toe wel iets toevoegend. Bij Big Window mag er eindelijk weer gedanst worden, en worden trompetten die voor eeuwig lagen te rusten onder een flinke berg stof tot ontwaken gebracht. Zambri gaat nog eenmaal op de euforische toer met haar laatste sterke stemmige uithalen en dan is het klaar. Voor mij het hedendaagse antwoord op het geluid wat Pixies eind jaren 80, begin jaren 90 mee door braken, een veel groter compliment kan ik een band niet geven.

Mass Gothic - I've Tortured You Long Enough | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com