The Breath - Let the Cards Fall (2018)

Hun debuut Carry Your Kin werd twee jaar geleden met open armen ontvangen door zowel critici als muziekliefhebbers. De druk van de hoge verwachtingen bij hun fans voor de opvolger had enorm hoog geweest kunnen zijn bij zangeres Rioghnach Connolly (Afro Celt Sound System, Honeyfeet) en gitarist Stuart McCallum (The Cinematic Orchestra).

Blijkbaar is de afgelopen twee jaar de chemie tussen de twee gegroeid, want slechts in een paar dagen tijd werd het repertoire voor Let the Cards Fall geschreven. De inkleding ervan is minder bombastisch en meer organisch geworden. Het draait deze keer echt alleen om de liedjes zelf.

De onderwerpen zijn weer gevarieerd, eerlijke, persoonlijke liedjes over vakantieherinneringen, eerste liefde, maar bijvoorbeeld ook een terugkerend thema als postkoloniale onrechtvaardigheid.

Men is muzikaal gezien nog meer naar een eigen, uniek geluid toegegroeid met invloeden, net als op de voorganger, uit rock, pop, klassiek, jazz en (Ierse) folk. In het persbericht wordt hun muziek gemakshalve omschreven als alt-folk, maar het is duidelijk meer dan dat alleen.

Een belangrijke pijler in hun muziek blijft de unieke zang van Rioghnach, in een ingetogen song als Let It Calm You Down, weet die mij iedere keer weer kippenvel te bezorgen. Maar ook de invloeden uit de Manchester scene zijn niet te onderschatten.

Met Let the Cards Fall hebben ze niet alleen hun unieke muzikale positie nog verder verstevigd, maar wat mij betreft ook een van de allermooiste albums van 2018 afgeleverd.

Die gaat op het lijstje Lura. Carry your Kin is een prachtig album. Ben benieuwd naar deze nieuwe worp

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Breath - Let The Cards Fall - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Breath vergeet dit keer de bombast en kiest voor wonderschone songs vol fraaie details
Twee jaar geleden lukte het niet tussen mij en The Breath, maar de tweede plaat van het Britse tweetal is van grote klasse. De instrumentatie is prachtig en beeldend en zangeres Ríoghnach Connolly zingt de sterren van de hemel. Folk en jazz vieren de boventoon op Let The Cards Fall, maar The Breath heeft een plaat gemaakt die zich niet in een hokje laat duwen. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe knap het allemaal in elkaar steekt en hoe mooi en bijzonder zowel de instrumentatie als de vocalen zijn. Bij het debuut had ik nog flink wat twijfels, maar nu ben ik echt helemaal om. Prachtplaat van de eerste tot en met de laatste noot.


The Breath is een Brits duo dat bestaat uit zangeres Ríoghnach Connolly en gitarist en songwriter Stuart McCallum. Laatstgenoemde maakte ooit deel uit van The Cinematic Orchestra en maakte een aantal atmosferische en beeldende soloplaten, terwijl eerstgenoemde in kleine kring de aandacht trok met de band HoneyFeet.

De twee muzikanten uit Manchester bundelden de krachten een jaar of acht geleden en namen vervolgens ruim de tijd voor het uiteindelijk pas in 2016 verschenen Carry Your Kin.

De op Peter Gabriel’s Real World Records verschenen plaat werd goed ontvangen, maar tussen Carry Your Kin en mij wilde het maar niet klikken. Het was me net wat teveel traditionele folk en zeker ook net wat teveel bombast, waardoor de plaat uiteindelijk vrij snel naar de achtergrond verdween.

Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van het deze week verschenen Let The Cards Fall, maar de tweede van The Breath bevalt me veel beter dan het debuut van het tweetal, dat ik ook nog maar even heb beluisterd en overigens inmiddels wel meer kan waarderen dan twee jaar geleden.

Waar Ríoghnach Connolly en Stuart McCallum eindeloos schaafden aan hun debuut, werd de opvolger in betrekkelijk korte tijd opgenomen. Het heeft er voor gezorgd dat de tierelantijntjes naar de achtergrond zijn gedrongen en de vocalen van Ríoghnach Connolly alle ruimte krijgen. Dat is een wijs besluit want de zangeres uit Manchester laat op Let The Cards Fall horen dat ze een groot zangeres is.

De zang op de tweede plaat van The Breath herinnert aan de grote folkzangeressen uit de Britse folk uit de vroege jaren 70, maar Ríoghnach Connolly heeft af en toe ook iets van Kate Bush en kan bovendien verrassend soulvol zingen en dan klinken als een jazzy versie van Adele of een wat minder rokerige versie van Portishead’s Beth Gibbons.

Natuurlijk gaat het op Let The Cards Fall niet alleen om de prachtige zang van Ríoghnach Connolly, want ook de instrumentatie en arrangementen op de plaat zijn weer wonderschoon. Stuart McCallum tekent voor de subtiele maar werkelijk prachtige gitaarlijnen, terwijl een aantal voormalige collega’s van The Cinematic Orchestra de songs van The Breath voorzien van stemmige en vaak beeldende klanken.

Zowel de instrumentatie als de vocalen op de plaat schreeuwen om beluistering met de koptelefoon, want zonder bijgeluiden klinkt alles nog mooier en komen bovendien meer fraaie accenten aan de oppervlakte.

Waar het debuut van The Breath voor mij te vaak wat overdadig klonk, is de tweede plaat van het Britse duo een uiterst ingetogen plaat van grote schoonheid. De wat melancholische klanken op Let The Cards Fall bevatten flink wat elementen uit de folk en de jazz, maar echt in een hokje duwen kun je de muziek van het duo uit Manchester niet. Twee jaar geleden begreep ik alle ophef over The Breath niet zo, maar de tweede plaat van Ríoghnach Connolly, Stuart McCallum en de geweldige gastmuzikanten is van grote schoonheid. Erwin Zijleman

Na het prachtige “Carry your Kin” uit 2016 eindelijk deze opvolger kunnen luisteren. Uiteraard vol verwachting na bovenstaande recensies aandachtig te hebben gelezen. Ik word zeker niet teleurgesteld. Het is inderdaad wat minder bombastisch maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het album. Iets meer ingetogen maar werkelijk prachtig gezongen en gespeeld. ‘Ingetogen schoonheid’ schrijft erwinz en dat is wat mij betreft een rake typering. Wonderschoon.

Mijn recensie op het altcountryforum.nl

Minder is méér, lijkt het devies op het nieuwe wapenfeit “Let The Cards Fall” van The Breath. Het kloppend en creatieve hart wordt al jaren gevormd door gitarist Stuart McCallum en de Ierse folkzangeres Ríoghnach Connoly (Honey Feet), ondersteund door leden van de Britse Jazzgroep The Cinematic Orchestra, waar Stuart ook onderdeel van uitmaakt.

Soms valt het kwartje en soms ook niet. Op het debuut “Carry Your Kin” (2016) , die met superlatieven door collegae-recensenten werd overladen bleef bij mij de spreekwoordelijke klik uit. Ik vond dat het album ten onder ging door een overdaad aan bombast. Net als de eersteling is de opvolger “Let The Cards Fall” op Peter Gabriëls Real World Records verschenen. Anders dan het debuut is voor de opnames van het nieuwe album relatief weinig tijd uitgetrokken, waardoor het uiteindelijke resultaat een spontaan en organisch karakter meekrijgt. Een plaat, die bescheidener klinkt met aandacht voor subtiele details.

Het album opent met een 45 seconden durende berustende inleiding op “Let The Cards Fall” met een zachte hum, een bas en akoestisch gitaarspel. Bijgevolg een perfecte indicatie voor wat er komen gaat. Gebleven zijn de talloze strijkinstrumenten, die op het nieuwe album filmisch als sfeerbepalende elementen worden ingezet. Omzichtig zonder grote uitbarstingen.Wat minder lagen en minder aankleding dan op “Carry Your Kin”. De kalmte van de melodieën en de sfeer van het liedje laten voor wat ze zijn zonder eindeloos te schaven en de wonderschone vocalen van Riognach Connoly en McCalums verfijnde gitaarlijnen meer de ruimte geven om te schitteren. Op betoverende wijze brengt The Breath biologerende droom en folkmuziek met goddelijke arrangementen.