Hootie & the Blowfish - Fairweather Johnson (1996)

Hetzelfde wat ik bij Cracked Rear View schreef geldt voor deze CD, lekkere ongecompliceerde pop/rock met een geweldige zanger. Tijdloos, ik luister er nog steeds graag naar.

Helemaal mee eens... geen slechte nummers en luistert heerlijk weg.

3 jaar bijna niet gereageerd op deze CD en ik ben sowieso de 3e pas die reageert op een band die in de States toch bepaald geen kleintje is. Ik geniet op deze CD van elk nummer en er zit inderdaad nauwelijks een slecht nummer tussen. Ik vind deze CD als geheel eigenlijk misschien nog beter dan hun debuut. Op Cracked rear view zitten een paar uitschieters naar boven en naar beneden. Hier is het niveau op alle nummers meer gelijkwaardig. Smaak is persoonlijk, maar dit is toch geweldige muziek? Inderdaad ongecompliceerd, geen al te verrassende muzikale wendingen, maar liedjes met een kop en een staart en een prima muzikale begeleiding. Niet te moeilijk, gewoon gaan met die banaan. Minpuntje vind ik dat de zanger weliswaar een fenomenale stem heeft, maar dat hij voor mij zonder tekstboekje onverstaanbaar is.

Dit is gewoon lekkere pop rock en toch wel een beetje in de stijl van de Jayhawks vind ik tenminste.
Ook Tom Petty lijkt het soms wel op.Goede teksten en een uitstekende zanger.

Toch wel een fijne pop/rock plaat van deze groep die in Amerika heel groot was (is?), maar in Nederland nooit potten heeft kunnen breken.
Altijd gedragen door de koffiebruine stem van Darius Rucker.
Overwegend midtempo en de opener Be The One, So Strange en Let It Breathe zijn fijne nummers.
Beschaafd geproduceerd door Don Gehman.