Op dit vierde album van singer-songwriter Elliott Murphy staan alleen maar goede songs die mij bij iedere draaibeurt weer verrassen. Het zijn prachtige, bijna literaire en filmische teksten en hoewel bij mij de muziek eerst komt, was ik in dit geval blij dat de lyrics in de cd-inlay zijn bijgevoegd.
Ook het geluid van het album vind ik erg mooi. Murphy speelt zelf (verdienstelijk) veel instrumenten, en wordt verder erg goed ondersteund door o.a. Phil Collins op drums.
Op
Rock Ballad speelt Mick Taylor een mooie slide. Aanvankelijk vond ik het album wel de moeite waard, maar niet bijzonder. Ik stoorde me een beetje aan het geknepen stemgeluid van Murphy, dat me hier en daar in de verte trouwens soms en beetje aan Bowie doet denken. Maar gaandeweg kreeg het me geheel in zijn greep.
