Geri Allen - The Nurturer (1991)

Wat een goede plaat dit. En wat een goede pianiste is dit toch. Een dame welteverstaan, en niet eentje die wegzwijmelt in romantische nonsens maar eentje die kneiterhard swingt en soms kneiterhard uit de bocht durft te vliegen. Nee, ze is geen Cecil Taylor maar dit is nergens saai. Geri Allen heeft een fantastische techniek maar kan ook heel lekker wat clusters er tegenaan gooien. De gehele plaat knalt van hot naar her en het samenspel is weergaloos.

Naast Allen is er Kenny Garret op altsaxofoon en Marcus Belgrave op trompet. Op het moment van opnemen beiden jonge honden maar zeer getalenteerd (zou hun latere succes ook bewijzen). Garret is lekker aan het boppen en lijkt soms wat Ornette Coleman er doorheen te knallen. Ook hij luistert ontzettend goed naar wat de rest van de band doet. Belgrave bouwt spanning op en speelt met donkere tonen.

De hele plaat door blijf je geboeid door deze band. Op Batista’s Groove na is elk nummer raak. Wat een heerlijke ontdekking weer. Toch maar weer wat dieper duiken in de discografieën van Allen en Garrett, de ware sterren op deze plaat.