The Joy Formidable - AAARTH (2018)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Hassle
-
Y Bluen Eira (3:06)
-
The Wrong Side (3:34)
-
Go Loving (3:11)
-
Cicada (Land on Your Back) (3:09)
-
All in All (5:47)
-
What For (4:35)
-
The Better Me (3:51)
-
Absence (3:29)
-
Dance of the Lotus (4:08)
-
You Can't Give Me (5:14)
-
Caught on a Breeze (5:47)
1
geplaatst: 28 september 2018, 10:00 uur
Er zijn albums die hun best doen om een luisteraar totaal op het verkeerde been te zetten. Aaarth is er daar een van. Het begin van het album doet een dance (of hoe dat ook heet) album vermoeden, waarna ik het eigenlijk direct uit zette. In het vervolg van het nummer komt er ook nog een stevig pot metal voorbij en was ik er wel klaar mee. Ik las de titel als Aaaarrghhh en dat klopte wel bij wat ik hoorde.
Later bleek dat de eclectische hoes van Aaarth een prima binnenkomer voor het album is. The Joy Formidable uit Wales brengt namelijk een eclectische mix van stijlen, die hun basis vinden in alternatieve rock. Ik hoor invloeden van tijdgenoten als Band of Skulls, Blood Red Shoes, maar ook Anna Calvi en Wolf Alice. Terwijl zangeres Ritzi Bryan haar gitaar kan laten krijsen als A Place to Bury Strangers op een zonnige, zondagmiddag zou doen. Over dat alles een beetje van die andere Welshe trots Manic Street Preachers.
Wat ik de onderliggende kwaliteit van Aaarth vind, is de continue wijze waarop contrasten binnen songs en tussen nummers worden gemaakt. Deze band weet hoe een spanningsboog tot een geweldig einde te brengen, binnen nummers met sterke dynamiek te werken. Het feit dat er, eigenlijk uit het niets, een piano ballad opduikt in het midden van het album en niet op het einde zoals andere bands dat plegen te doen, is een teken van durf.
The Joy Formidable is geen hoogvlieger, maar een zeer solide subtopper die het verdient gehoord te worden. Als ik hoor wat de band kan en aandurft, hoor ik een link met de V.S. band Slothrust, die recentelijk ook zo'n enorm gevarieerd album, 'The Pact', heeft uitgebracht. Dat album maakte nog iets meer indruk, maar het scheelt niet veel. Kortom, een aanrader dus.
Dit is een aangepaste versie van een Engelstalige post op WoNoBloG.
Later bleek dat de eclectische hoes van Aaarth een prima binnenkomer voor het album is. The Joy Formidable uit Wales brengt namelijk een eclectische mix van stijlen, die hun basis vinden in alternatieve rock. Ik hoor invloeden van tijdgenoten als Band of Skulls, Blood Red Shoes, maar ook Anna Calvi en Wolf Alice. Terwijl zangeres Ritzi Bryan haar gitaar kan laten krijsen als A Place to Bury Strangers op een zonnige, zondagmiddag zou doen. Over dat alles een beetje van die andere Welshe trots Manic Street Preachers.
Wat ik de onderliggende kwaliteit van Aaarth vind, is de continue wijze waarop contrasten binnen songs en tussen nummers worden gemaakt. Deze band weet hoe een spanningsboog tot een geweldig einde te brengen, binnen nummers met sterke dynamiek te werken. Het feit dat er, eigenlijk uit het niets, een piano ballad opduikt in het midden van het album en niet op het einde zoals andere bands dat plegen te doen, is een teken van durf.
The Joy Formidable is geen hoogvlieger, maar een zeer solide subtopper die het verdient gehoord te worden. Als ik hoor wat de band kan en aandurft, hoor ik een link met de V.S. band Slothrust, die recentelijk ook zo'n enorm gevarieerd album, 'The Pact', heeft uitgebracht. Dat album maakte nog iets meer indruk, maar het scheelt niet veel. Kortom, een aanrader dus.
Dit is een aangepaste versie van een Engelstalige post op WoNoBloG.
* denotes required fields.
* denotes required fields.