0
geplaatst: 13 september 2018, 10:32 uur
Mijn review op Zware Metalen
Vorig jaar was In Forgotten Sleep van Lör voor mij de absolute verrassing van het jaar. Dit jaar is het eveneens uit Philadelphia afkomstige Parius grote kanshebber voor deze titel met The Eldritch Realm.
Diversiteit is het sleutelwoord op The Eldritch Realm. De progressieve death metal die Parius laat horen doet denken aan bands als Opeth, Between The Buried And Me en The Black Dahlia Murder en zit boordevol afwisseling. Ondanks de genoemde invloeden heeft Parius wel degelijk een eigen geluid weten te creëren waarbij de afwisselende zang van Louis Thierry een belangrijke rol speelt. Naast grunten en screamen laat hij ook regelmatig cleane zang en Mike Patton-achtige escapades horen.
De nummers wijken regelmatig af van de geijkte patronen met zich herhalende coupletten en refreinen en het is indrukwekkend om te horen hoeveel muzikale ideeën de band kwijt kan in een speelduur van dertig minuten. Het kost weliswaar een aantal luisterbeurten alvorens de nummers zich prijsgeven, maar door de diversiteit verveelt het album ook geen moment. Absolute hoogtepunt van The Eldritch Realm is het acht minuten durende Crashing Black Moon. Hier neemt de band je mee op een door jazz en psychedelica geïnspireerde blackened deathmetal-trip waar de hooks en wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.
De band heeft dit album zelf geproduceerd met behulp van Chris Kelly (Galactic Empire) en voorzien van een helder geluid, waarin ondanks het drukke karakter van de muziek, de details goed hoorbaar zijn. Dit album is absoluut een aanrader voor liefhebbers van avontuurlijke death metal.
Vorig jaar was In Forgotten Sleep van Lör voor mij de absolute verrassing van het jaar. Dit jaar is het eveneens uit Philadelphia afkomstige Parius grote kanshebber voor deze titel met The Eldritch Realm.
Diversiteit is het sleutelwoord op The Eldritch Realm. De progressieve death metal die Parius laat horen doet denken aan bands als Opeth, Between The Buried And Me en The Black Dahlia Murder en zit boordevol afwisseling. Ondanks de genoemde invloeden heeft Parius wel degelijk een eigen geluid weten te creëren waarbij de afwisselende zang van Louis Thierry een belangrijke rol speelt. Naast grunten en screamen laat hij ook regelmatig cleane zang en Mike Patton-achtige escapades horen.
De nummers wijken regelmatig af van de geijkte patronen met zich herhalende coupletten en refreinen en het is indrukwekkend om te horen hoeveel muzikale ideeën de band kwijt kan in een speelduur van dertig minuten. Het kost weliswaar een aantal luisterbeurten alvorens de nummers zich prijsgeven, maar door de diversiteit verveelt het album ook geen moment. Absolute hoogtepunt van The Eldritch Realm is het acht minuten durende Crashing Black Moon. Hier neemt de band je mee op een door jazz en psychedelica geïnspireerde blackened deathmetal-trip waar de hooks en wendingen elkaar in rap tempo opvolgen.
De band heeft dit album zelf geproduceerd met behulp van Chris Kelly (Galactic Empire) en voorzien van een helder geluid, waarin ondanks het drukke karakter van de muziek, de details goed hoorbaar zijn. Dit album is absoluut een aanrader voor liefhebbers van avontuurlijke death metal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.