IAMX - The Alternative (2006)

Vraag me niet hoe ik aan dit album gekomen ben.... ik vertel het gewoon
Van het Marc Almond nummer Only the Moment is een mooie cover gemaakt door ene Katarina Kovac. Deze versie ontroerde me enorm en ook de andere liedjes op haar myspace deden me wel wat.
Eenmaal een beetje bekomen van deze ontdekking (ze heeft helaas geen albums uitgebracht) ging ik snuffelen in haar vriendenlijst en daar stond IAMX tussen.
Ja en dan is de stap op internet niet groot en zo kwam ik al snel bij dit album uit dat groots van start gaat met President. Pompeus, bombast en dan zit je al snel goed bij mij. Dit is wat je noemt een presidentiële binnenkomst.
Titelsong The Alternative is wat directer. Qua zang kent het wat hoge uithalen zoals je ze ook hoort bij Muse en muzikaal gaat dit richting Depeche Mode (zeker ook door het rocksausje waarmee het overgoten is). Erg catchy moet ik zeggen.
Nightlife hakt er lekker in en is adrenaline-verhogend. Dit is een heerlijk rockende electronica stamper. Het doet me zelfs wat aan Soft Cell denken (dat duo komt regelmatig bij mij naar boven als ik IAMX hoor). Misschien erg van dik hout zaagt men planken, maar ik ben er wel gevoelig voor.
Lulled By Numbers gaat weer heel erg de Depeche Mode richting op, weliswaar met wat meer vocale acrobatiek (Placebo, Muse). Het tempo is wat lager en daardoor heeft het wat broeierigs.
Song of Imaginary Beings start als een Marc Almond-achtig nummer door de zeemansballade-achtige start. Al snel komt de beat er in en komen we terecht in een strak nummer dat lekker voortgaat.
The Negative Sex doet denken aan de galmende rock van hedendaagse bandjes als Editors. Niks mis mee, origineel is natuurlijk wat anders.
Bring Me Back a Dog is wat experimenteler en klinkt vooral donker. Alsof het regelrecht uit de goot komt: beetje vies en ruig.
S.H.E. is dan het mooie meisje dat je weer uit de goot haalt. Ietwat simpele rock is dan helaas wel het gevolg. Ik weet niet zo goed wat ik met dit nummer aan moet eerlijk gezegd. Ik herken er te veel 'foute bandjes' in terug die het goed doen bij emo-meisjes van 14.
Spit It Out heeft ook wel een verdacht sausje over zich maar weet zich uiteindelijk nog prima staande te houden. Wel moet ik toegeven dat er een beetje vermoeidheid toe gaat slaan.
Gelukkig veer ik weer op bij After Every Party I Die die het doomy sfeertje weer terug laat komen. Ook hier komt het allemaal wel wat gelikt over maar dat irriteert me niet zo.
This Will Make You Love Again vormt een prima einde van deze cd. Het is een wat kaler nummer dat gedragen wordt door piano.
Er zijn versies in omloop met een opvallende bonustrack: een strijkerskwartet dat het nummer Spit It Out speelt. Klinkt niet slecht maar past verder niet bij de rest van het album. Zang ontbreekt hier overigens.
In mijn achterhoofd blijft rondspoken dat ik niet echt tot de doelgroep behoor van IAMX. De opener wees daar nog niet echt op, maar gaandeweg zag ik het album toch een beetje schuiven richting rock voor emo-pubers met een electronica randje. Lekker depri wezen en toch uit je dak gaan. Commerciële alto of iets dergelijks. Of gewoon pure synthi-pop. Toch moet ik er gelijk aan toevoegen dat het me wel degelijk regelmatig heeft weten te boeien en dat ik dit zo slecht nog niet vind.

IAMX klinkt af en toe nog wel eens 'gefaked' depressief, desalniettemin zijn sommige nummers zeker de moeite waard en verdienen ze het een groter publiek te bereiken, jammer genoeg schrikt de hoes waarschijnlijk in zulke mate af dat potentiële nieuwe luisteraars het niet zullen proberen.

Spit It Out wordt hier wel erg ondergewaardeerd, zeg.. Luister nog eens een paar keer. Is toch echt een klassieker.