Jimmy LaFave - Peace Town (2018)

Vorig jaar mei is tot mijn groot verdriet Jimmy LaFave gestorven. Een jaar daarvoor kreeg hij een diagnose van een zeldzame agressieve en uiteindelijk fatale vorm van kanker.

Net zoals bij wijlen Warren Zevon zocht hij in dat jaar zijn toevlucht in datgene waar zijn ziel en zaligheid in lag: songs schrijven en zingen. Hij wilde nog zoveel doen ...

Van de ruim 100 songs die hij in dit laatste jaar heeft opgenomen zijn er nu 20 op Peace Town uitgebracht. Voor verrassingen hoef je uiteraard niet bij Jimmy te zijn: ook op dit album wisselen zich blues- en rocknummers zich af met ballades. Wel verrassend is dat het niveau zich gemakkelijk kan meten met zijn beste albums, zoals Blue Nightfall, Cimaronn Manifesto, Depending on the Distance en The Night Tribe.

Er zijn veel nieuwe songs, maar ook veel nummers van anderen, zoals Robbie Robertson, Chuck Berry en natuurlijk weer 3 covers van Bob Dylan, waaronder een bijzonder fraaie versie van My Back Pages.

Ik zal hem blijven missen, maar dit gemis wordt met Peace Town nog enigszins dragelijk ...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jimmy LaFave - Peace Town - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Amerikaanse singer-songwriter Jimmy LaFave verloor iets meer dan een jaar geleden de strijd tegen een zeer agressieve vorm van kanker. Jimmy LaFave bleef tot vlak voor zijn dood optreden en muziek opnemen, maar voor een laatste studioalbum bleek de tijd die hij nog kreeg helaas te kort.

Jimmy LaFave werkte echter al wel een tijdje aan een project waarin hij 100 door hem gekoesterde songs opnieuw wilde opnemen. De singer-songwriter uit Austin, Texas, verloor de strijd tegen zijn ziekte helaas sneller dan verwacht, waardoor het ambitieuze project niet kon worden afgerond. Peace Town is verschenen op de volgende verjaardag die Jimmy LaFave niet meer kon vieren en bevat 20 songs uit dit project; nog altijd een respectabel aantal.

Het zijn songs die goed laten horen door welke muzikanten Jimmy LaFave zich tijdens zijn muzikale leven heeft laten beïnvloeden. Peace Town bevat songs van onder andere Chuck Berry, Pete Townshend, J.J. Cale, Leon Russell, The Band en natuurlijk Bob Dylan, de muzikale held van Jimmy LaFave. Hiernaast nam de Amerikaanse muzikant een aantal van zijn eigen songs opnieuw op en schreef hij een aantal songs bij de teksten van de door hem zeer bewonderde Woody Guthrie.

Het levert ruim anderhalf uur muziek op en het is muziek vol emotie. Jimmy LaFave heeft Peace Town gemaakt met flink wat bevriende muzikanten, maar heeft zelf de hoofdrol op een plaat die binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed terrein bestrijkt. De gezondheid van de Amerikaanse singer-songwriter ging tijdens de opnamen snel achteruit en dat hoor je in de soms kwetsbare vocalen. Het zijn kwetsbare vocalen vol emotie, wat het lastig maakt om zonder een brok in je keel te luisteren naar de laatste songs die Jimmy LaFave opnam.

Het fraaie The Night Tribe uit 2015 is helaas de zwanenzang van Jimmy LaFave geworden, maar Peace Town is absoluut een fraaie aanvulling op het oeuvre van de Texaanse muzikant. Jimmy LaFave eert in de twintig laatste songs die hij opnam zijn muzikale helden, maar laat ook horen dat hij tijdens zijn te korte leven zelf ook is uitgegroeid tot een grootheid.

Coverplaten roepen bij mij vrijwel altijd het verlangen op om de originelen weer eens op te zetten, maar Peace Town van Jimmy LaFave wil ik niet onderbreken. Er wordt prima gemusiceerd op de plaat, maar het is de emotionele lading die er zo’n bijzondere plaat van maakt.

Iedereen die goed thuis is in de Amerikaanse muziekgeschiedenis en in het oeuvre van Jimmy LaFave zal veel bekends horen in de ruim anderhalf uur muziek, maar door alle onderhuidse ellende raakt de plaat je net wat harder dan vergelijkbare platen in het genre. Het is vreselijk dat we Jimmy LaFave zo vroeg moesten verliezen en het is jammer dat hij zijn project niet volledig kon voltooien, maar met de 20 songs op Peace Town kunnen we alleen maar heel blij zijn. Op hetzelfde moment onderstreept de plaat hoe zeer Jimmy LaFave wordt gemist. Erwin Zijleman

Dit fraaie Peace Town weer eens beluisterd. Nog altijd een genot om wijlen Jimmy te horen zingen. Vreemd dat er zo weinig gepost wordt. Aan de waardering kan het niet liggen: niet zoveel stemmen (dat is in de hoek van americana bijna nooit het geval). Maar degenen die wèl luisteren zijn allemaal enthousiast.

het laatste muzikale wapenfeit van de americana grootheid, troubadour JImmy LaFave, dat een jaar na zijn overlijden (21 mei 2017) verscheen. op deze dubbelaar (2-cd) 20 songs, verdeeld over cd 1 (1 t/m 10) en cd2 (11 t/m 20) is zijn vertrouwde mix van folk, country, rock en (slow) blues te horen.

3 pennenvruchten van Jimmy LaFave zelf, waarvan 2 in nieuwe versies, t.w. "Minstrel Boy Howling at the Moon" dat eerder verscheen op zijn album "HIghway Angels, Full Moon Rain" en "Ramblin' Sky" van het album "Road Novel" en 1 instrumentaal nummer "Untitled", een beetje vreemde eend in de bijt, dat niet past in de sfeer van dit album. 3 nummers (3, 14 en 16) met teksten van de door hem zo bewonderde Woody Guthrie, die hij van muziek voorzag, waarvan de titeltrack "Peace Town" er bovenuit steekt.

Jimmy LaFave excelleert met name in zijn specialiteit de ballads, in dit geval o.a. 3 prachtige covers van de Bob Dylan nummers "What Good Am I", "My Back Pages", waarop de jazzy bluestrack van Leon Russell "Help Me Through the Day" wonderwel goed aansluit en "You're Gonna Make Me Lonesome". nummers die hij op zijn unieke manier geheel eigen maakt.

andere "highlights" op dit album zijn "When the Thought of You Catches Up with Me", een nummer van country zanger David Ball, een intens gezongen ballad met weemoedige viool klanken, dat onder je huid kruipt, "It Makes No Difference" (The Band/Robbie Robertson) en de afsluiter "Goodbye Amsterdam" een piano ballad van Tim Easton met een prachtige, gedempte accordeon. de opener "Let My Love Open the Door" (Pete Townshend) toverde hij eveneens om tot een fraaie ballad.

het mid-tempo alt.country "My Oklahoma Home" is een aanstekelijk, vrolijk nummer van Bill & Sis Cunningham, dat eerder door Pete Seeger werd opgenomen. ook "Already Gone" een sterke compositie van de Texas singer/songwriter Butch Hancock, krijgt een prima uitvoering.

ben minder gecharmeerd van zijn versies van de doorsnee up-tempo rockers "I May Be Used" (Bob McDill) dat bekend werd in de versie van Waylon Jennings en "The Promised Land" (Chuck Berry). het trio bluesy nummers "Salvation Train", "Ramblin'Sky" en "Sideline Woman" zijn niet bovengemiddeld goed.

de man heeft betere albums op zijn naam staan o.a. "Cimarron Manifesto", maar al met al een prima dubbelaar met ook wat mindere tracks. gezien de emotionele lading (het waren zijn laatste opnames) een 5, maar qua songmateriaal en de muziek zelf volsta ik met 4 sterren, waarbij ik aanteken dat het stemgeluid van Jimmy LaFave, die slechts 61 jaar oud mocht worden, op zich al een hoogtepunt is. een stem die blijft ontroeren.

"Peace Town" In Memory of G.G. "Frenchy" Lafave" (zijn vader) werd opgedragen aan zijn zoon Jackson LaFave

Album werd geproduceerd door Jimmy LaFave
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

Jimmy LaFave: vocals, acoustic guitar
Bobby Kallus, Katie Marie: drums
Glenn Schuetz, Andrew Pressman: bass
John Inmon, Jesse LaFave, Phil Hurley: guitar
Warren Hood, Javier Chaparro: violin
Kym Warner: mandolin
Stefano Intelisano: keyboard, accordion
Larry Wilson: electric guitar
Jaimee Harris, Jane Ellen Bryant: background vocals
Will Taylor: viola
Tony Rogers, Brian Standefer: cello

"I've heard of your city called Peace Town
I've heard of your house and your street
I've swore that I'll walk till I find it
That name on my ear sounds so sweet
I vow that I'll search till I find it
I promise I'll hunt till I fall
Of all the lost cities around me
Peace Town is the town I love most
(quote Woody Guthrie)