Sophie Hunger - Molecules (2018)

Een elektronische plaat. Dit wordt weer heel iets anders van Sophie Hunger. Gewaagd.

Totale heruitvinding van zichzelf. Kwaliteit blijft echter volledig in tact. Heel knap dus.

Van de 3 single vind ik There Is Still Pain Left het mooist.

Gewaagd om haar muzikale stijl zo te veranderen maar inderdaad lijkt ze het goed uit te pakken.

Zo te horen heeft Sophie Hunger goed naar Krautrock (I opened a bar) en Electro (Oh lord, That Man) heeft geluisterd. Mooi album met voor mij (voorlopig) Sliver Lane, There Is Still Pain Left en Tricks als uitschieters.

I Opened a Bar heeft een lekker groove en ook fijne subtiele percussies.

tja wist van te voren dat dit niet mijn kopie thee gaat worden ondanks dat ik haar vorige album grijs heb gedraaid en haar optreden in rotown ongekend goed was. I weet niet electronica gaat mij gewoon snel vervelen. silver lane vind ik daarom ook veruit het beste die is nog zonder

There Is Still Pain Left Is wat mij betreft een voltreffer. Jammer dat het wordt opgevolgd door een wat gedateerd uptempo popnummer. ....Hoor toch eens mensen wat ik allemaal in mijn mars heb ...

recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Sophie Hunger - Molecules - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Zwitserse muzikante Sophie Hunger maakt al sinds 2007 platen, maar ik ontdekte haar pas in 2012, toen The Danger Of Light verscheen.

Dat de muziek van Sophie Hunger me niet eerder was opgevallen is overigens niet zo gek, want de Zwitserse neiging om zich af te zonderen gaat ook zeker op voor Zwitserse popmuziek, die zich slechts in zeer beperkte mate buiten de eigen landsgrenzen beweegt.

The Danger Of Light was echter zo goed dat verstoppen onmogelijk was. Ik vergeleek de plaat al weer zes jaar geleden met de muziek die Fiona Apple op dat moment uitbracht en een groter compliment kon ik Sophie Hunger destijds echt niet maken.

The Danger Of Light van Sophie Hunger haalde in 2012 met overtuiging mijn jaarlijstje, waarna ik drie jaar moest wachten op Supermoon, dat op fraaie wijze een evenwicht vond tussen toegankelijke popsongs die het oor strelen en experimentelere popsongs die veel dieper graven.

Supermoon deed me nauwelijks meer denken aan de muziek van Fiona Apple en ook bij het beluisteren van het deze week verschenen Molecules heb ik geen associaties meer met de inmiddels helaas vrijwel uit beeld verdwenen Amerikaanse muzikante.

Op Molecules gaat Sophie Hunger verder waar ze drie jaar geleden ophield met Supermoon. De Zwitserse muzikante kiest wederom voor songs die afwisselend als toegankelijk of als experimenteel kunnen worden bestempeld, waardoor haar muziek zich het ene moment makkelijk opdringt en het volgende moment flink tegen de haren instrijkt. Het zijn songs die ook qua tempo flink variëren en zowel loom als springerig kunnen klinken.

Op Supermoon schoof Sophie Hunger op richting een wat voller geluid dat zo nu en dan elektronisch was ingekleurd. Op Molecules speelt elektronica een nog veel grotere rol en zijn andere instrumenten grotendeels naar de achtergrond gedrongen, al duikt nog steeds zo af en toe een folky akoestische gitaar op.

Ik ben lang niet altijd een liefhebber van een voornamelijk elektronisch ingekleurd geluid, maar het geluid op Molecules is zeer aansprekend. De elektronische klankentapijten liggen aan de ene kant lekker in het gehoor, maar prikkelen aan de andere kant ook de fantasie, waardoor de songs van Sophie Hunger niet direct alle geheimen prijs geven.

Sophie Hunger beschrijft haar muziek, die overigens werd geïnspireerd door haar nieuwe uitvalsbasis Berlijn, zelf als “minimal electronic folk”. Dat kon ik in eerste instantie maar moeilijk rijmen met het volle geluid op de nieuwe plaat van de Zwitserse muzikante, maar toen ik de plaat wat vaker beluisterde begon me op te vallen dat het geluid op de nieuwe plaat van Sophie Hunger minimalistischer is dan ik in eerste instantie had gehoord. Het maakt van Molecules een nog wat knappere plaat.

Ik was op basis van haar vorige twee platen al volledig overtuigd van het talent van Sophie Hunger, maar op Molecules zet ze nog een aantal volgende stappen. Wereldberoemd gaat ze er vast niet mee worden, maar liefhebbers van mooie en avontuurlijke popliedjes die niet bang zijn om zich buiten de gebaande paden te begeven, zullen zeer gecharmeerd zijn van de knappe popliedjes van deze Zwitserse muzikante. En Molecules wordt alleen maar mooier en mooier. Erwin Zijleman

Ik vind het maar een saaie bedoening en verre van experimenteel/bijzonder. Ik kende haar nog niet, misschien speelt dat mee omdat ik dus ook niet weet waar ze vandaan komt. Maar voor mij blinkt dit hooguit uit in gezapigheid.

Als je Taylor Swift op 1 t/m 6 in je toplijst hebt staan, is dit inderdaad misschien niet jou “cup of tea”.

Na een aantal luisterbeurten tijd voor een korte reflectie. Allereerst: ik ken Sophie Hunger pas sinds haar bijdrage op het laatste album van Steven Wilson. Sindsdien ben ik wat gaan graven in haar “back catalogue” en ontdekte ik dat ze al behoorlijk wat mooi werk op haar naam heeft staan. Op haar laatste twee albums gaat ze meer het experiment aan en dat is gewaagd. Een deel van haar fanbase zal het waarderen, maar ze loopt het risico dat een deel zich van haar afwendt. Maar ik snap heel goed dat ze deze muzikale ontdekkingstocht nodig heeft om de “drive” te behouden.
Haar nieuwe album Molecules klinkt zoals de titel doet vermoeden: de songs zijn minimalistisch, ontdaan van alle tierelantijntjes. Volgens haar zelf is dit album “minimal electronic folk”. De folk hoor ik er niet zo in, maar minimal en electronisch is het wel. Vergelijkingen zijn moeilijk te maken. I opened a bar is een typisch Krautrock nummer in de “Can” stijl. Verder zijn sommige nummers beïnvloed door de (experimentele) electro sound waar ik niet zo in thuis ben. Maar in zekere zin is haar move wel te vergelijken met Björk toen ze zich na haar bescheiden succes met de Sugarcubes in een succesvolle solocarrière stortte. En ook Radiohead maakte een soortgelijke succesvolle move met OK Computer. Ik gun Sophie Hunger dit soort succes van harte, maar in digitale wereld van 2018 zal dit een stuk lastiger worden.
Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn Sliver Lane, There Is Still Pain Left en Electropolis, maar ook de overige nummers vind ik sterk. Uitgezonderd het niemendalletje Coucou dan.
Van “muziekobsessie” begrijp ik dat ze live onnavolgbaar is. Ik ga haar binnenkort zien en ben benieuwd.

Kan het toch niet laten om te reageren. Beetje jammer....anderen de maat nemen om persoonlijke voorkeur. Dit komt op mij een beetje denigrerend en belerend over, maar misschien lees ik het verkeerd. En het voegt zo weinig toe aan de discussie hier.
Zo....dat is er uit.?

Je geeft 4,5*

?
Even aanpassen

Bericht met een recensie naar een externe website verwijderd. De integrale recensie kan hier uiteraard zonder problemen geplaatst worden.

Aanpassen? Je hele bericht is verdwenen nu

De in Bern, Zwitserland geboren multi-instrumentalist Sophie Hunger levert met Molecules haar 5e album af, als je haar werk als filmmuziekcomponist (My Life as a Courgette), en de twee platen onder haar eigen naam Emilie Welti buiten beschouwing laat.

Molecules heeft veel raakvlakken met het door mij zeer hoog gewaardeerde 1983, waar haar geboortejaar centraal staat, alleen wordt hier meer gebruik gemaakt van elektronica. Nog meer zelfs wordt hier een sfeer opgeroepen die vooral bij mij zelf een nostalgische werking heeft, en doet terug verlangen naar het tijdperk van foute kapsels en het fluoriderende kledingmode.

Sophie is zich zeer bewust van wat ze hier wil neerzetten, als uitgever is gekozen voor een eigen platenlabel, genoemd naar haar vorige worp Supermoon, wel als onderdeel van het grotere Caroline International. Ondanks het gebruik van de soms minimalistische elektronica is het zeker geen kil geheel geworden, integendeel, het ademt bijna als een zelf gecreëerd wezen. Het levert een gedurfd geheel op, waar bewust de keuze wordt gemaakt voor een voor haar vernieuwende aanpak. Eigenlijk breekt ze het muzikale opgebouwde fundament totaal af, om vanaf de bodem te werken aan een nieuw monument. Muzikaal wordt ze hier ondersteund door alleskunner Dan Carrey (drum, synthesizer en bas) en Julian Partorius op percussie.

Opener She Makes President maakt met zijn pulserende beat al gelijk indruk, je hoort haar ervaring met het gebruik van verschillende instrumenten gelijk terug, dit is meer dan klakkeloos een paar knoppen indrukken. Het mysterieuze geluid gaat zelfs de duisternis in, waar ze gelijk meer diepte laat horen in het post-punk achtige einde. Silver Lane is jaren 80 treurnis, opgesloten zitten in je eigen wereld in een torenkamertje in een studentenflat, al geeft de bossanovasound het ook een zomers folky tintje.

Ondanks de titel is There Is Still Pain Left een stuk luchtiger, en laat Sophie haar veelzijdigheid horen in de zang, door in het refrein een Kate Bush achtig kippenvelgevoel te bezorgen. Tricks is dan weer opbeurend, energiek, met Electric Body Music elementen; op een prettige manier opgefokt. Vervolgens gaat het tempo omlaag bij Let It Come Down, en ondanks de prima soulvolle opbouw, vind ik dit de minste track van Molecules, al is het weer niet verkeerd om een rustmoment in te lassen.

Wat ze laat horen bij I Opened a Bar zit erg in de lijn van wat triphop producer Nelly Hooper begin jaren 90 laat horen, en wijkt af van het geheel, het lijkt alsof een tijdmachine een sprong van 10 jaar heeft gemaakt, maar vreemd genoeg wordt het niet als storend ervaren.

Oh Lord hoor je dezelfde dansbare vibe als Christine van Christine and The Queens, maar is net wat minimalistischer van toon, en hiermee zou ze zich definitief bij een groter publiek in de kijker kunnen spelen. We spreken hier niet van een poging om haar te kopiëren, de jaren 90 Daft Punk achtige slotstuk geeft het geheel toch wel een andere eigen wending, voor mij het prijsnummer van Molecules. Ondanks de snellere beats is het Dido achtige The Actress een stuk rustiger, en heeft het ook iets van een slaapliedje in zich.

Gelukkig gaat ze weer een stuk meer los in het sterkere Electropolis, waar ze haar stem samplet en hierdoor het effect wordt opgeroepen dat ze als het ware met haar geweten in discussie gaat. Die fade out is wat minder, net van te voren gaat het volume even goed omhoog, en het had krachtiger kunnen zijn, door juist hier te kiezen voor een abrupt einde.

That Man voegt net niet genoeg toe, al is het Zuid Amerikaanse gevoel wat het oproept wel lekker. Bij afsluiter Coucou laat ze zich horen als een Frans zuchtmeisje, en waar ze bij I Opened a Bar een sprong vooruit in de tijd lijkt te maken, put ze hier duidelijk haar inspiratie uit het verleden.

Molecules is over het algemeen nog een stuk beter dan het ook al niet misselijke 1983, toch blijft dit voor mij een vier sterrenplaat. De eerste nummers behoren tot het beste werk van Sophie Hunger, de latere tracks na het hypnotiserende Oh Lord halen dit niveau net niet helemaal, maar stiekem hoop ik dat ze de lijn die ze hier is gestart, vervolgens door zal zetten.

Sophie Hunger – Molecules | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com