Deicide - Overtures of Blasphemy (2018)

Deicide nummer zoveel. Glen Benton heeft er nog geen genoeg van om het christendom ondersteboven te pissen. En hoewel zijn boodschap wat sleets aan het worden is, lijkt het wel of Deicide binnen al zijn beperkte kaders per album weer frisser en enthousiaster klinkt.

De melodieuzere weg die met The Stench Of Redemption werd ingeslagen blijft nog altijd overeind staan. Het is moeilijk om te zeggen dat er een onvervalste klassieker voor ligt, wel een album dat bij deathmetalliefhebbers met plezier opgelegd kan worden.

Ah weer een deicide. Deicide is toch de Motörhead van de deathmetal. Zo luister ik er ook naar, ik pik lang niet alle platen mee. maar wat ik zo nu en dan aan nieuw werk mee pak bevalt me eigenlijk altijd wel. Wat me opvalt is dat het tempo, voor deicide begrippen, wat lager ligt en dat het opvallend melodieus is. Dat vind ik totaal niet storend, integendeel. Deze plaat zal de komende weken geregeld de revue gaan passeren.

De staccato voordracht van Benton begint ne wrl tegen te staan. Voortdurend zit ie in dezelfde ritmen met zijn gegrom. Het lijkt onderhand wel op rap.