Esther Von Haze - Esther Von Haze (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Esther Von Haze - Esther Von Haze - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Esther Von Haze (aka Esther van Hees) is een Belgische singer-songwriter, die al een tijdje in Amsterdam woont. In onze hoofdstad maakte ze samen met het producer duo Nelson & Djosa (namen die bij mij overigens geen belletje doen rinkelen) haar debuut.

Het is een debuut dat in het persbericht wordt omschreven als een album vol echo’s naar het werk van Kate Bush en Joni Mitchell, maar dan bezien vanuit een hedendaags perspectief. Hiermee legt Esther Von Haze de lat wel erg hoog, want zowel Kate Bush als Joni Mitchell behoren tot het zeer selecte gezelschap van vrouwelijke singer-songwriters die de popmuziek wisten te vernieuwen.

Zeker wanneer je verwacht dat de Belgische singer-songwriter op haar debuut in de voetsporen gaat treden van deze twee grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek, en in mijn geval zelfs twee persoonlijke muzikale helden, kan het debuut van Esther Von Haze alleen maar tegenvallen. Bij eerste beluistering hoorde ik op dit debuut weinig van de intense emotie en diepgang van Joni Mitchell en ook niet veel van de baanbrekende experimenteerdrift van Kate Bush.

Het debuut van Esther Von Haze staat vol met modern klinkende popliedjes met soms wat invloeden uit de dance, soms wat invloeden uit de hedendaagse pop en soms wat invloeden uit de jazz. Zeker niet onaangenaam, maar ook zeker niet wat je op basis van het persbericht verwacht. Kortom, niet lezen dat persbericht en onbevangen luisteren naar het titelloze debuut van Esther Von Haze.

Wanneer je zonder torenhoge verwachtingen begint aan de beluistering van haar debuut, hoor je een totaal andere plaat. Het bovenstaande suggereert wellicht dat het debuut van de van uit Amsterdam opererende singer-songwriter een wat doorsnee popplaat is, maar dat is zeker niet het geval. Het debuut van Esther Von Haze staat vol met modern klinkende popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die continu sprankelen en die veel interessanter klinken dan die van de meeste van haar soortgenoten.

Als ik het persbericht nog één keer tevoorschijn haal, concludeer ik dat Esther Von Haze zich vergelijkt met zangeressen met een stem die niet onmiddellijk als aangenaam te typeren is. Met zowel Joni Mitchell als Kate Bush kan ik mijn huisgenoten (met de kat voorop) de gordijnen in jagen, maar de stem van Esther Von Haze is juist bijzonder aangenaam. Het is een stem die uitstekend gedijt in frisse popliedjes met wat invloeden uit de dance, maar het is ook een stem die verrassend makkelijk overeind blijft wanneer de Belgische singer-songwriter kiest voor ingetogen ballads waarin de instrumentatie sfeervol en stemmig is en al het vuurwerk van haar stembanden moet komen.

Juist in de wat meer ingetogen songs hoor je het talent van Esther Von Haze. Het zijn songs waarin op subtiele wijze buiten de lijntjes wordt gekleurd en de Belgische muzikante haar roots als jazzzangeres niet verloochent. In vocaal opzicht is het allemaal dik in orde en hoor ik pas na enige tijd toch een klein beetje Kate Bush en ook in muzikaal opzicht is het debuut van Esther Von Haze een interessante plaat.

Het is een plaat die zoals gezegd modern klinkt, terwijl de synths hier en daar zo lijken weggelopen uit de jaren 80 (ik hoor wel wat van Prince protegees Wendy & Lisa en vooral Jill Jones), waardoor Esther Von Haze zich uiteindelijk makkelijk weet te onderscheiden van de concurrentie met een bijzonder eigen geluid.

Ik lees eigenlijk nooit de persberichten bij nieuwe platen en dat had ik ook dit keer niet moeten doen. Esther Von Haze heeft immers een frisse en avontuurlijke plaat gemaakt, die zich nog niet direct op het niveau van de absolute grootheden bevindt, maar wel bol staat van potentie en talent. Ik zet hem absoluut op mijn playlist voor lome zomeravonden. Erwin Zijleman

Recensie op Muziekwereld:
Esther von Haze - Esther von Haze - muziekwereld.com

Esther von Haze is een Belgische zangeres, die al geruime tijd in Amsterdam woont en aldaar een opleiding volgde voor vocal jazz. Mijn eerste kennismaking met Esther’s muziek was afgelopen voorjaar, toen ik haar album What Saturday Brought voor dit muziekblog recenseerde, een album dat zij samen maakte met gitarist Mateusz Pulawski als artiesten duo Esther en Mateusz. Dat was een heel verrassend jazzalbum, zodat ik mij, sinds Esther verzocht ook haar komende nieuwe album te recenseren, volledig had ingesteld op een vocal jazzalbum. Met die gedachte is nu sinds de release op 29 juni gebleken dat ik mijzelf op het verkeerde been heb gezet, want Esther heeft ervoor gekozen een popalbum uit te brengen. En dat was voor mij wel even flink omschakelen tijdens de eerste luistersessie. Een release die overigens, naar mij nu is gebleken, een flinke aanloop nodig had en waar een verhaal aan vastzit.
Esther’s titelloze debuutalbum, waar ze met het Amsterdamse producers duo Nelson & Djosa (Giovanca, Arp Frique, Ntjam Rosie, Karsu) anderhalf jaar aan werkte, stond in 2016 op het punt van verschijnen. Maar het gebeurt wel vaker in het leven dat een planning anders loopt dan gedacht. De eerste single Garden Of Eden was reeds uitgebracht en leverde via Spotify zonder promotie in korte tijd een enorme airplay op van 260.000 stuks. Esther bleek met betrekking tot de release van haar album echter voor haarzelf meer tijd nodig te hebben, gevoelsmatig was zij er twee jaar geleden nog niet helemaal klaar voor.
Esther’s besluit de release tot nader order uit te stellen en het daardoor op de proef gestelde geduld van haar fans en volgers blijkt het wachten meer dan de moeite waard geweest te zijn. Gebleven en ook op haar nieuwe plaat onverminderd leidend is natuurlijk de prachtige stem van Esther, waarmee ik een paar maanden geleden voor het eerst kennismaakte. Bovendien als toegevoegde waarde is haar debuut een popalbum geworden dat vanwege de songteksten, arrangementen en diversiteit wel eens zou kunnen uitgroeien tot één van de beste albums dit jaar in het genre.

Alle 9 nummers vormen ondanks de variatie toch een homogeen geheel. Als ik er toch een paar mag uitlichten, dan valt meteen al opener Stars op, een song waarin Esther’s stem de toon zet voor het volledige album door haar kracht, dynamiek en zelfverzekerdheid. Aan dit nummer zit, zoals eigenlijk geldt voor alle door Esther geschreven nummers, een verhaal vast. Ze schreef dit nummer na een bezoek aan Napoleon’s praalgraf, was onder de indruk en vol verbazing en zegt hierover: ‘Een ster is soms al dood, terwijl je nog wel zijn licht ziet. Het gaat erom hoe je een ster kunt zijn in iemands gedachten’. Karma Is Real, de tweede track, blijkt als rustgevende factor leidend te zijn voor de rest van het album. Het voert te ver om op alle nummers diep in te gaan, maar mijn favoriete nummers zijn verder de reeds genoemde single Garden Of Eden, het gevoel van kippenvel uitstralende Jasmin’s Mirror (voor mij het absolute hoogtepunt van het album) en de sublieme afsluiter These Walls.

Esther’s album was voor mij even wennen, maar het bleek een groeibriljant te zijn, die na iedere luisterbeurt hoe langer hoe meer haar geheimen prijsgaf en hoe langer hoe meer ging stralen. Een absolute aanrader, dit album van Esther von Haze, en naar mijn bescheiden mening voor liefhebbers van Kate Bush, St. Vincent en Regina Spektor zelfs onmisbaar in hun muziekcollectie.