Lou Donaldson - Blues Walk (1958)

Héérlijk plaatje. Ontspanning op het hoogste niveau.

Gestresst? Luister Blues Walk!
Gespannen? Luister Play Ray!

En dan zal alles weer fijn zijn.

Rustgevende muziek, niet de meest bijzondere jazzmuziek die ik ken. Het is eerder soms wat glad dan dat ik er rauwe blues/jazz klanken in terug hoor.

Wat mij opviel bij deze plaat waren de congas. Deze instrumenten werden wel eerder gebruikt in nummers van Lou Donaldson, maar waren nooit zo sterk aanwezig als op deze plaat. Het bevalt me in ieder geval wel!

Beetje een late reactie, maar goed.

De conga's zijn inderdaad een pluspunt hier. Het dynamische spel van Ray Barretto (die zelf een heleboel platen als bandleider zou maken, met Acid als bekendste plaat) voegt een broeierig element toe aan de sfeer. In de rustiger nummers zorgt dat voor heerlijke relaxatie, op de driftiger exemplaren, zoals Move (wat een treffende titel ook, stilzitten is gewoon geen optie), net voor een enerverend gevoel. De vierde track is volgens mij trouwens ook vernoemd naar Barretto.

Volgens velen is dit het meesterwerk van Lou Donaldson. Wat ik vooral hoor, is een plaat die het moet hebben van het spelplezier. Ik hoor dat de heren het naar hun zin hadden, en dan kan ik er ook lekker in meegaan. Gewoon een erg stemmig plaatje!

3,5 sterren